Izzudaar

drukke, driftige manieren opeens gebleven waren. ‘Japie, je ziet wat mensenkennis betekent. Ik wist op slag wat er in je zat. Een groot koopman. Leer daarvan, Japie, van mijn mensenkennis. Die is goud waard, wat zeg ik? Platina is het.’ Toen voerde hij Japie in triomf door de zaak.

Riep opeens tegen het blonde Venusje dat ’s morgens voor de deur van ‘Privé’ Japie moed had ingesproken: ‘Naar het Haagse Veer. Zeg tegen de commissaris dat-ie terecht is. Dat-ie niet hoeft laten dreggen in de Rotte of in de Leuvehaven. 1 lollen, meid!’

Maar de Rotterdamse holde niet. Zij glimlachte naar Japie, haar eerste echte vonk. Riep naar de patroon: ‘Laat ’m nou meegaan. Anders geloven ze me toch niet. Nogal lekkere jongens benne dat, die hoeden daaro.’

‘Ga mee, Japie, vertoon je bij meneer de commissaris. En zeg dat-ie op Koninginnedag voor niks oranje kan laten halen. Voor al de agenten.’

En de blonde Eva glimlachte geheimzinnig, de hele weg van de Binnenrotte naar het Haagse Veer. Ze was dertien jaar, maar in haar hoofdje reeds volwassen. Die fijne knul liep naast haar; die andere meiden zouden barsten van nijd. En toen de ‘operatie commissaris’ goed verlopen was, zei ze nog: ‘Ik breng je thuis; Japie. Most ik van de baas.’

Argwanend keek Japie haar aan. Voelde dat ze loog. Maar bij wist niet wat. En voor de deur zoende ze hem vliegensvlug op zijn wang, riep: ‘Omdat ik zo in de rats gezeten heb.’

Nu holde ze werkelijk weg. Japie wreef beduusd over zijn wang. terwijl hij haar nakeek.

De dag was om, de avond kon beginnen. De avond van Japies verjaardag. Hij had het mitrailleurvuur van z’n eerste baas overleefd; hij was opgebeurd door de rode kruissoldaat Krakauer. Een eerste pijl van Eros had hem een schampschot bezorgd.

Japie Drukker had zijn vuurdoop doorstaan.

Er was eens een grote drukke havenstad.

En op een dag verbrandde haar hart.

12 5