Izzudaar

‘Ik wel.’

‘En waar geleerd?’

‘Bij de firma Salomon Orchidee, in galanterieën, kramerijen en speelgoederen.'

‘Heel goed. . . heel goed. Ik begin gein in je te krijgen. Hier twee uitjes en een halve augurk voor jou. . . en hier het broodje pekelvlees, omdat ik tevreden over je ben.’

Japie Drukker moest bij zijn patroon blijven eten en daardoor kwam hij niet onmiddellijk in de leer van de leer van Domela Nieuwenhuis. Nauwelijks had Sal Pachter zijn vingers afgelikt of hij begon lodderig te kijken. Hij leunde achterover in zijn draaibare bureaustoel, vouwde zijn handen over zijn buik. Opeens knikkebolde hij, schrok wakker, staarde naar Japie, riep: ‘Drukker, druk je. Ik wil gaan nadenken. Een heel grote zaak klaren.’

Weer flikkerde er iets in Japies ogen. Hij antwoordde: ‘Meneer Pachter, u hebt vanmorgen gezegd: denk er aan dat je je niet drukt, Drukker.'

‘Na mijn nadenken zal ik je antwoorden. Verdwijn totdat ik je roep.’ Sal Pachter sloeg met de vuist op tafel. Maar daarmee versloeg hij tevens zijn slaap. Japie, die ijlings het kantoor was uitgevlucht, werd een minuut later weer teruggebulderd. ‘Japie, spreek me nooit meer tegen. Die hele grote zaak is zo maar uit m’n hoofd verdwenen. Mooi is dat, mooi, om z’n patroon van z’n apropos at te brengen. Ga zitten en doe wat.’

‘Wat moet ik doen, meneer Pachter?’

‘Weet ik veel, waarom heb ik je eigenlijk. Dat heb je d’r nou van als je een week hart hebt. Komt je moeder hier op kantoor, hier bij me, vraagt ot ik je gebruiken kan en ik, verschwarzter nar, zeg ja. . . terwijl ik helemaal niet weet waarvoor ik je gebruiken kan. .. ai. . . ai. . . hoe kwam ik zo mesjogge.’

‘Zal ik dan maar weggaan, meneer Pachter?’

‘Weggaan, weggaan? Terug naar je moeder, die hier is komen smeken? Doet men niet, doet men niet. Je moeder. .. met vroeger dat schattige gezichie... ja, die zal ik daar verstoren! Een ijsberg ben je,

119