Izzudaar

binnen bij N ijst ad en Aldorf. Krijgen zij de order.’

Sal Pachter gebaarde driftig dar Japie z’n jas en hoed moest terugbrengen, draaide zich boos om en David Krakauer knipoogde en glimlachte sardonisch naar japie. Toen stapte hij het kantoor uit. 'I)e vis wordt duur betaald,’ zuchtte Sal Pachter.

‘Welke vis, meneer?’

‘D’r uit, stuk stom,’ brulde Sal Pachter.

En weer stond japie, maar nu met een kloppend hart, op de mat vóór de kantoordeur. F.n weer waggelde de dikke hoofdjuffrouw naar hem toe. "t Went wel,’ zei ze en streelde moederlijk zijn wangen, ‘denk maar dat je bij de farao in Egypte werkt. Duizenden joden hebben dat ook overleefd.’

‘Was het in Egypte niet veel beter dan hiero bij Pachter?’ snikte japie.

‘Weet ik niet. Misschien was Pachter vroeger tarao. Weet men.''’ zei de juffrouw.

‘japie!’ dreigde het vanuit het kantoor.

‘Nou moet je broodjes voor hem halen. Let goed op. Want op z’n eten is-ie kreel, fouten met z’n broodjes vergeeft -ie nooit.’ Weer streek ze moederlijk over z’n haar en vervolgde: ‘Pas op voor de meiden hier, laat je niet in de luren leggen.’

japie ging het kantoor weer binnen en de hoofdjuflrouw betrad opnieuw' het theater, de detailverkoopafdeling van Sal Pachter.

‘Ja, meneer,’ zei japie kleintjes.

‘Ja, meneer? Wat ja? Heb ik je wat gevraagd waar je ja op moet zeggen ?’

‘Nee, meneer.’

‘Wat is nee? Heb ik je wat gevraagd waar je nee op moet zeggen?’ ‘Ik weet het niet meer, meneer.'

‘Heb je ze wel alle vijt, Japie? Weet jij nou echt niet of ik je ja ot nee iets heb gevraagd? Heb je zaagsel in je koppetje? Dat moet een koopman worden! Nahnoe! Haal broodjes voor me.’ japie zweeg wijselijk en wachtte.

‘Zou je nou niet vragen w'aaró en wat moet erop?’

117