Izzudaar

sleperskarren? Zeg eens even, hen jij mësjogge ol ik? Wie sprak er van drie wagens met retourgoed?’

'Sally, jongen, je moet niet zoveel drinken, delirium tremens is heel erg gevaarlijk.'

'Devie, ik hega een moord aan je!’ schreeuwde Sal Pachter ‘Hoe kan men een klant die betalen komt, vermoorden? Da's dubbel pech, de klant kwijt, de centen weg en in m'n testament staat dat ik alle vorderingen ontken.'

Sal Pachter wiste zich het voorhoofd al, zo kwaad had hij zich gemaakt. Hij stamelde: ‘Wat een ongein, wat een ongein.’

‘[e hebt gelijk, Pachter, aan zaken doen is tegenwoordig geen gein meer.’

Sal Pachter zweeg. l egen deze man kon hij niet op. Hij nam plaats op de bezoekersstoel voor zijn bureau, want hij durfde zijn grote klant niet verzoeken zijn stoel te ontruimen.

David Krakauer schreef op zijn gemak een cheque uit, en toen hij

deze overhandigde, zei hij: ‘Neem je hem nog aan

‘Van jou altijd en tot elk bedrag,’ zei Sal Pachter opgelucht.

‘Pachter, jongen, op een goeie dag til ik je toch. Dan koop ik je halve voorraad, jij denkt de komende week komt-ie afrekenen. Maar dan zit ik in Amerika.’

'Dat doe je nooit,’ riep Sal bijna vrolijk.

‘Doe ik wel! En alleen bij jou. . . Maar wanneer? Wanneer?? Wanneer???’ David Krakauer stond op, nam een verse sigaar en bij de deur zei bij: ‘Zorg dat die jongen gezond blijft. Hij ziet er nou al afgetobd uit.’

‘Moet je nog wat bestellen?’ vroeg Sal Pachter begerig.

‘Moeten niet, maar ik wil wel. Ik ga eerst koffie drinken.’

‘Van mij natuurlijk.’ riep Sal. ‘fapie, m’n jas, m’n hoed.’

‘je gaat niet mee, je blijft bij je zorgen. Een patroon hoort hij zijn zaak. Als een schipper op z’n schip, zo gaat een patroon ermee naar de haaien.’

'Of ik koffie w il gaan drinken, zal ik toch zeker beslissend Sal werd boos.

‘Mag je. Maar als je nou met me meegaat, stap ik zo met jou samen