Izzudaar

nen en om te beletten dat de venters uit de orderbakjes en de schappen gapten.

‘Zo, ben je daar eindelijk,’ riep Sal Pachter hem toe, ‘heb je soms koffie gedronken met de hoofddirecteur?’

'Ik ben nog geen drie kwartier weggeweest, meneer, en van de Binnenrotte naar de Beurs en weerom is toch minstens. . . ’

‘|a. . . ja, weet ik, weet ik, over Parijs is het korter. Tellen!’

Sal Pachter maakte met wijsvinger en duim het telgebaar. Japie opende de city-bag en legde het geld voor zijn patroon.

‘ Pellen.’ herhaalde Sal Pachter.

‘Ik?’

‘Wie anders? Heb ik het soms gehaald? Pin als ik tel, kun je later zeggen, dat tekort heeft u weggegoocheld. . . nee, Japie, jij telt het me voor.’

Japie begon te tellen, tot de laatste gulden.

‘Te kort,’ zei Sal Pachter, ‘tien gulden te kort.’

'Hoe kan dat nou. Ik tel toch alles uit! Dat ziet u toch!’

' Te kort, zeg ik. Overtellen. Die tien gulden moeten terechtkomen.’ 'D'r is geen tekort!’ schreeuwde Japie.

‘Tellen. En als ik wil, tel je de hele dag, de hele week. Verstaan!’ Ook Sal Pachter schreeuwde.

Japie moest driemaal overtellen; steeds beweerde Sal Pachter dat er te kort was. En toen Japie eindelijk begon te huilen van ellende, zei zijn patroon: 'Het klopt! Opeens klopt het, Japie. Ja, jongen, je moet precies zijn met geld. Geld is als water, Japie, het kan overal heen-vloeien, zelfs naar de goot. En als je later miljonair bent, laat je je al maar voortellen, tot ze de kouwe koorts krijgen en tot het klopt.’ Tevreden legde zijn patroon het geld in de brandkast en terwijl hij omstandig sloot, zei hij: ‘Mag het even blijven sluimeren, Japie, heel even van mij zijn. Vanavond, als de wissellopers allemaal zijn geweest, is er geen cent meer over. Japie, die wissellopers zijn mijn dood, op wissellopen moet levenslang staan.’

‘Wat is een wisselloper, meneer Pachter?’

‘O. . . o, das hab ich. . . dat moet ik tot de grootste koopman aller tijden opleiden, daarvan moet ik een nieuwe Rothschild maken.

114