Izzudaar

'Wil je een kop thee?’

Ze knikte heftig ja, want opeens kreeg ze het koud. Hij zag het en legde zorgzaam de plaid om haar henen. Dankbaar keek ze hem aan en |acob zag haar mooie donkere ogen, de zachte glans van haar gave huid, alles nog bekoorlijker door het kaarslicht. Met beide handen rond het kopje dronk ze behaaglijk de warme, maar nu toch wel wat erg sterk getrokken thee.

'Hoe moet het nou verderd vroeg Jacoh en keek terzijde naar haar fijne profiel, zag de lange wimpers van de neergeslagen ogen, terwijl ze thee dronk met gracieuze slokjes.

‘Laat jouw vader nou ophouden, dan zal ik prolieren de mijne ook kalm te krijgen.’

'Hoe oud ben je nou, Marion?’

‘Altijd nog acht jaar jonger dan jij.' zei ze snibbig en keek hem opeens aan van uit de hoeken van haar ogen. Jacoh werd er onrustig van. Hij boog wat voorover, steunde zijn ellebogen op zijn dijen, liet zijn hoofd rusten in zijn handen.

'Vroeger speelden we veel in de straat. Weet je nog, Marion d ‘Vroeger is dood. Sindsdien heb je heel wat speelkameraadjes gehad,' zei ze wat onverschillig.

Hij zweeg, want het was de waarheid. De forse, stevige, knappe Jacoh had reeds vele malen liefgehad. Toen hij opkeek, had zij haar gezicht afgewend, maar hij zag haar kinnetje trillen.

'Het zijn die vensterruiten.’ zei ze opeens, ‘die rotdingen, waarom hebben ze geen open bank in de vleeshal, net als vroeger? naast elkaar?'

'Vroeger is dood,’ zei je toch daarnet. Nu is het 1908 en niet 1808.’ ‘Het zijn die ruiten,' hield ze koppig vol. ‘Mag ik gaand ‘Ja, want wat moet ik met je doen ? 1 )e politie? Trouwens, je had nog niks gedaan,’ zei hij mild.

Plotseling nam ze zijn gezicht tussen haar handen en keek hem diep in de ogen.

‘Wat is er nou?’ stamelde hij.

‘Niks.’ Bruusk stond ze op om te gaan.

103