Izzudaar

komen. Omzichtig kwam iemand naar de winkel van Bram Hom. Hij droeg een grote verfpot. Het zou dus hard tegen hard gaan. [acob kroop op zijn knieën naar de deur, welke hij niet gegrendeld had. Nu stond de figuur voor het venster, doopte de kwast in de verfpot en. . . met een ruk trok facoh de deur 0|ren, bliksemsnel was hij buiten.

De figuur slaakte een zwakke kreet en liet de verfpot vallen. Jacob Horn sleurde hem de winkel in, maar hoorde hem opeens zachtjes snikken. Jacob belichtte het gezicht met de kaarslantaarn welke hij verborgen onder de bank bij de hand had gehouden. Hij schrok, want hij zag het knappe gezichtje van Marion, de dochter van Leo Bolle. Zij had zich verkleed als man.

‘Jij ?’ vroeg hij gesmoord.

‘Wie anders?’ snikte zij. ‘Wie kan er opkomen voor vader? Hij heeft geen zoons.’

‘Waarom is hij begonnen?’ beet hij haar toe.

‘Jullie zijn begonnen!’ fluisterde zij heftig. ‘Jullie. . . jullie. Je kunt geen biefstuk verkopen voor / 0,75, t 0,80 is al krap en dan de mensen weglokken met plakkaten. Dat doet men niet!! Dat is Amerikaans!’

‘Maar iemands reclame bederven, hè, iemand arm willen maken om hem twee pond voor f 0,75 at te dwingen? Nou?’

Ze zat wat zielig op de bank en snikte maar en snoot haar neusje. Jacob ging naast haar zitten, de lantaarn voor hun voeten. Zij keek eens rond, zag de plaid en het matporseleinen komfoortje met depot thee.

‘Heb je mij de hele nacht zitten opwachten.'' Met al die attributen'’ vroeg zij.

‘Ja. . . moet ik soms bevriezen om jullie wraakzucht?’ vroeg hij boos. Het was lange tijd stil. Toen vroeg hij:

‘Wat wilde je op onze ruit kladden?’

‘Zeg ik niet. . . roep de politie maar. dat komt er toch van,’ zei ze dot. ‘Politie? Ben je dol? Een kwartier lopen naar het wijkbureau. Politie. Er is al deining genoeg in de straat.'

Weer was het stil totdat hij opeens vroeg:

102