Izzudaar

En weer krabde Jonas, de loopknecht. Nu twee uur. En hij plakte nu vier stroken op de ruit, zodat het binnen wat schemerig werd. ‘Wacht maar, wacht maar,’ siste Bram Hom. Maar hij kon werkelijk niets bedenken om zich te wreken. Hij was nu eenmaal een goed mens, die slager Bram Horn.

Maar Jacob, de zoon, was niet zoals zijn vader. Toen hij ’s avonds zijn ouders eens kwam opzoeken, de verhalen had aangehoord en zijn vader zo tobberig en bleek aan tafel zag zitten, klopte hij hem op de schouder en zei:

‘Morgen zal u plezier hebben, vader.’

De volgende morgen was Jacob al vroeg weer thuis en zei:

‘Kom vader, kijk nu maar eens naar zijn ruit.’

Bram Horn gluurde naar de overkant en waarlijk, een brede lach trok over zijn gezicht, want daar stond met grote, witte letters op de ruit van Leo Bolle: ‘Krengen Slagerij’.

Er begon al een hoop volk op te lopen voor het huis van zijn concurrent.

‘En vader,’ zei Jacob rustig, ‘dat krijgt hij er zo gemakkelijk niet af. Dat heeft een vriend voor me gedaan. Een prima vakman, vader.’ ‘Jonge, jonge, hij heeft zijn straf, maar zo’n dure ruit.'

'Vader, als je geslagen wordt, sla je terug... en hard.’

Bram Horn keek naar het gezicht van zijn zoon en dat stond verbeten.

Het werd avond. Bram Horn en zijn vrouw werden onrustig, want wat zou er die nacht weer gebeuren.

‘Ga rustig naar bed,’ zei Jacob. 'Ik blijf hier, beneden in de winkel.’ ‘Jongen, het is toch veel te koud,’ protesteerde zijn moeder, ‘en je nachtrust!’

‘Geef mij maar een pot thee en een plaid, moeder. Wie vannacht iets uithaalt, is nog niet gelukkig.’ Nijdig en dreigend schudde hij zijn hoofd.

En Jacob Horn zat in de winkel en wachtte en wachtte.

Het werd middernacht. Eén uur. Twee uur. Toen zag hij in het licht van de gaslantaarn een figuur uit de deur van Leo Bolles winkel

101