De Soete Bazinne

ouders of verwanten. Elkaar opzoekend en spelend in één straat... later toen we ouder waren, werkend in deze mensenmenigte... maar toch altijd eenzaam... zonder man... hij zonder vrouw... zonder kind... met niemand verwant. Er is iets geweest, waarom wij elkander haatten... en toch dreven we naar elkander toe. Toch was er iets sinds dat vijfde kinderjaar... heel diep verborgen. Gods eenzamen, mijnheer de Schout, eenzamen temidden van honderdduizend. U zult me wel niet begrijpen, mijnheer de Schout.”

De Schout stond vlak bij haar. Omvatte haar kin. En zij voelde zijn hand, hard en droog en stroef als eikenhout. Voelde zijn vingers zacht strijken langs haar wang en voorhoofd, over haar loshangend haar. Hij keek haar diep in de ogen, zei:

„Ik kan het u niet besparen, Anna Swaerdemaeckers.”

„Moet ik hem dan verraden?... in het openbaar? Voor Schout èn Schepenen ?”

„Het volk van deze Republiek eist openbaarheid van Mijne Heren van de Gerechte.”

Zij kromp ineen. En werd bewusteloos.

Toen zij bijkwam lag zij op de bankkist. Geesje Seghers zat bij haar op het schemeltje, gekleed zoals zij was gevlucht, met het schoudermanteltje van de waardin nog om. De grote kaars brandde nog steeds, de wanorde onaangeroerd. Anna keek lang naar Geesje. De stuur-mansvrouw fluisterde:

„Ik deed het niet opzettelijk... ik wist van niets... en ik dacht dat u gevaar liep.”

Anna antwoordde niet, keek almaar naar Geesje, die onrustig op haar lip beet. Toen zuchtte de waardin, het klonk alsof zij zich bevrijdde. Zei:

„Jij... een zoet bazinnetje terwille van je man. Jannegie overspelig, misschien medeplichtig. En ik?... ik zal misschien vals getuigen ondanks de pijnbank. Wat drijft ons, vrouwen? Geesje?”

„U hield van hem, waardin,” fluisterde Geesje.

Anna Swaerdemaeckers sloot de ogen. Geesje boog zich voorover, de handen krampachtig ineengestrengeld, beet zich heviger op de lippen om te trachten die éne snik te onderdrukken, welke zij niet onderdrukken kon...

Het was lange tijd stil. Drukkend stil. Geesje sloeg de betraande ogen op. Zag Anna nu kaarsrecht zitten op de bankkist, zag haar

306