De Soete Bazinne

„Anna, ik haat je. Omdat je me altijd hoonde... omdat ik in jouw ogen niet meer geworden ben dan Pietertje... snoevertje Pietertje.”

Hij zweeg even, zij bleef roerloos geknield, liet hem woelen in heur haar.

„Anna... ik haat je en ik hou van je. Morgen breng ik je voor de Schout, dat is m’n plicht... en ik zal erom grienen. Ik zal je met plezier zien hangen en ik zal m’n hele leven om je treuren en somber zijn. Anna... wie ben ik? God... Anna, wie ben ik?”

„Ik weet ’t niet en ik wil ’t niet weten. Je bent een ondier... een gezond mens kan zo niet denken... kan niet haten en liefhebben... één mens. Je hebt me in je macht. Het zou goed zijn als je stierf, nu... voor jezelf en voor mij.”

Zij week wat terug. Hij liet haar hoofd los, zijn arm hing slap langs de bankkist.

„Anna... het zakt niet. Wat ben ik beroerd... wat ben ik beroerd.”

Hij wentelde almaar het hoofd, rukte nu aan z’n halskraag, aan z’n wambuis. Anna kroop weer wat dichterbij en met vlugge vingers knoopte zij z’n wambuis los.

En schrok.

Zijn hemd was rood gekleurd, zwartachtig rood. Haar koele hand tastte snel eronder, over zijn borst en buik. Hij zuchtte en kreunde en huiverde genotzuchtig.

„Anna,” zei hij bijna teder. Zij trok haar hand terug, keek ernaar, fluisterde gejaagd:

„Pieter... je hemd is bebloed... en je hebt geen wond... Pieterü” Hij richtte zich op met een ruk. Verwilderd keek hij om zich heen. Anna kroop weg naar de tafel. Staarde vol ontzetting hem aan. „Wat zei je...?”

„Je hemd is bebloed... en je hebt geen wonden.”

Hij stond op van de bankkist. Waggelde. Trachtte haar plotseling te grijpen. Zij ontweek soepel en snel.

„Kom mee... vannacht nog sluit ik je in... ik wil zeker zijn.”

„Van wie is dat bloed?”

Hij probeerde opnieuw haar te vangen, maar hij was te onvast ter been. Zeeg weer neer op de bank, zijn hijgende zware lichaam leunend, zijn handen steunend op de bank, het hoofd achterover, rustend tegen de muur.

„Anna...” fluisterde hij, „Anna!!... je zult me niet verraden.”

Zij stond tegen de muur gedrukt, hield hem nauwlettend in het oog.

300