De Soete Bazinne

kronkelde van benauwdheid en jij rekte de hals en riep maar: z'n verdiende loon, komt hem toe, en ik huilde van ellende. Het is lang geleden... maar niet vergeten.”

Hij bewoog onrustig, hijgde en friemelde aan de knopen van zijn wambuis, rukte aan de blauwe sjerp. Langzaam knielde Anna naast de bankkist. Zij schudde wat aan hem zodat hij zich opzij wentelde en zij de sjerp kon losknopen en de bandelier ontgespen. Kletterend viel het rapier op de vloer. Hij wentelde weer op zijn rug, zuchtte en steunde.

„Waarom rakel je het verleden op? roep toch een barbier... ik heb ’t zo benauwd... zo benauwd.”

„Als je rustig liggen blijft zakt ’t wel. Ik wil geen opschudding voor m’n deur. Het zal morgen al erg genoeg zijn.”

„Wat... wat... is er morgen?” mompelde hij en geeuwde.

„’t Is twaalf uur geweest.”

„Nou... en?”

„Ik ben gevangene... heb je gezegd.”

Hij lachte en moest hevig hoesten. Trachtte zich op te richten, maar viel weer terug. Hij zocht haar met zijn hand, de ogen gesloten. Greep heur haar, woelde erdoor. De muts viel op de vloer, het haar viel los en golfde over zijn hand. Toen trok hij haar hoofd naar zich toe.

„Ja... ik herinner me. Je hebt Gerrit Hendricksz doodgeslagen... en nu moet ik je voor de Schepenbank sleuren... jou... Anna... ik heb ’t zo benauwd.”

„Stil nu maar. En wees rustig... heus het zakt wel. Heus.” „Anna!”

Het was lang stil voordat hij fluisterde:

„Ik haat je...”

„Waarom? heb ik je gehinderd in je leven? Heb ik jou aangerand of jij mij? toen?”

„Anna? is het dat?”

„Ja... dat. Een jong meisje, dat niets anders bezit dan een speelkameraadje, jarenlang. Een sterke jongen, die ze vertrouwt, die ze vereert... en die... juist die grijpt haar aan en wil haar de kleren van het lijf rukken... sindsdien...”

Hij woelde steeds door heur haar, de ogen gesloten. Hijgde en wentelde het hoofd.

299