De Soete Bazinne

Anna draaide om haar heen, streek op haar rug een plooitje glad, greep de rok, tilde die wat op om te zien of zij geen gat in haar kousen had. Zag de welgevormde benen en glimlachte. De knapste meiden dienden bij haar... bij haar in 'De Lenteblom’. Was het dan te verwonderen, dat zij daar soms last mee had? Men kan geen twee dingen tegelijk hebben, meiden waar de gasten op af komen en nonnen... dat is te veel verlangd.

„Goed, waordin?”

„Ja. Maar je hemd boven je keurs moet wat meer dicht.”

Marrigje friemelde wat aan haar hemd, trok het wat meer over haar borst. Anna Swaerdemaeckers nam plaats op de punt van de bank, keek nu met welgevallen naar Marrigje.

„Waorom aagelijk, waordin?”

„Dat zal jij niet weten? Kom meid, je moet niet zo uitdagen. En dan dit, ondanks je gedrag van vanmorgen mag je mee bedienen. De eerste keer bij een grote maaltijd van hoge heren.”

Marrigje knikte blij en heftig, betastte met vlugge kokette vingers haar krullend rossig haar. Anna vervolgde:

„Ik zal je raad geven, voor heel je leven. Ze zullen straks plechtig binnenstappen, omhangen met sjerp en rapier, ijdel als pauwen. Sommigen zullen vaderlijk doen, anderen stellen zich aan als wereldse dominees. Maar als ze dronken zijn, Marrigje, dan zal je ze zien veranderen. Pas dan op. Wanneer ze naar je graaien, ontwijk sierlijk maar handig. En glimlach. Als er één je arm te pakken krijgt, wring je schielijk los en geef hem een lichte tik op zijn hand. Niet zo als vanmorgen. Pas op, sla nooit in het gezicht, nooit! Dat vergeven ze je nimmer en het kost je het blok of een tijdje Spinhuis. Een reden vinden ze altijd, iedere vrouw in een herberg is verdacht te maken. Zoet bazinnetje durven ze te zeggen, zelfs als je nog nooit een naakt kind hebt gezien. Maar een tik op de hand en een glimlach, dat kittelt, dat durven ze zelfs aan hun vrouw te vertellen. Blijf uit de buurt als ze bezopen de binnenplaats op strompelen, want in het donker regeert in hen allen het beest.”

Marrigje keek ernstig naar Anna, knikte en zei zacht:

„Ik begraap ’t, waordin.”

„Blijf nu hier wachten op Dirckje, ik ga me verkleden.”

Anna rees op, tikte Marrigje moederlijk op de wang. En de onbeheerste Marrigje, opeens bewogen door een kinderlijke opwelling, zoende haar klappend op beide wangen.

283