De Soete Bazinne

het venster over het Damrak. Nog steeds trok van alles naar de IJkant, volk, wagens met victualiën, sleden met scheepstuig, geschut en kogels. Ze dacht na. Er was één man, die ze onvoorwaardelijk vertrouwde. En met die man sprak ze niet meer sinds hij Dirckje Swaen als zijn bruid had verkozen.

Anna’s wangen begonnen te gloeien van schaamte. Zij had niet voldaan als vrouw, een zachte moederlijke boerenmeid was uitverkoren boven haar. Boven haar, de slanke welgevormde en zeer knappe waardin van 'De Lenteblom’. Wat zochten die kerels dan toch, wat had zij dan niet?

Ze draaide zich om, liep rusteloos door de kamer. Geesje volgde haar schichtig en verwonderd met de ogen.

.. .wil een man dan geen energieke vrouw, zoekt hij toch liever een mollig doetje, dat al maar baart en kookt en bakt en totaal onnozel is in zaken buitenshuis?

Ze stond weer voor het venster, keek weer naar die sjokkende of parmantige mannen, die of geen kerels waren of maar deden alsof. En opeens wist zij het... ze haatte ze als de pest.

„Ik weet er een,” zei ze eindelijk, „de vrijer van Dirckje Swaen, de kapitein van de schutters Philippe de Haen.”

„Goddank,” zei Geesje opgelucht en uit de grond van haar hart. „Dirckje moet hem gaan opzoeken en vragen of hij een pak kleren bezorgt. En jou vanavond de stad uitbrengt. Dat is het veiligste. Ik kom nog boven om me te verkleden voor vanavond. Daarna ben je alleen tot hij komt. Maak geen enkel gerucht als de onderschout er is... Het lijkt soms of hij een zesde zintuig heeft. Dirckje zal je stiekem avondbrood brengen. Hou de kamer gesloten, je kunt nooit weten.”

„Waardin, ik hoop in mijn leven iets terug te kunnen doen.”

„Hoeft niet.”

Ze opende behoedzaam de deur, knikte daarna wat hoogmoedig naar Geesje Seghers en slipte de kamer uit.

Ze daalde de wenteltrap af. Volgens haar gewoonte bleef zij op de onderste tree staan, overzag haar herberg. Er was geen enkele gast. De meeste kooplieden waren nu langs de waterkant of in hun pakhuizen om nog van allerlei te leveren voor de oorlogsvloot en het grote konvooi koopvaarders, dat werd uitgereed.

Dirckje was bezig met het glaswerk en een werkmeid strooide weer eens vers zand. Anna keek op de slingerklok, het was twee uur. Zo

278