De Soete Bazinne

„Begrijp ik,” antwoordde Dirckje. „Je staat de hele dag in de etenslucht. Altijd zie je vlees en vis en groenten en van alles. En je proeft van alles. Jij kan geen honger hebben, nooit.”

„Het kan zijn, dat je gelijk hebt. Ik slaap zelfs tussen het eten.”

En mistroostig keek de keukenmeid naar de bedstee naast de schouw. En naar de grote stukken rauw vlees, het wild en het gevogelte, dat twee meiden zaten te plukken.

„Ik zal de waardin ook om een kamertje boven vragen. Net als jij. Anders ga ik weg, ik word nog eens tussen het eten begraven,” zei ze opeens opstandig.

Dirckje pakte snel haar dienblad en maakte dat ze de keuken uit kwam. Want als de keukenmeid een grief ging opblazen, eindigde dat meestal met een ruzie tussen haar en de waardin. En dan moest de keukenmeid altijd bakzeil halen, want tientallen vrouwen popelden om haar plaats in 'De Lenteblom’ te veroveren.

Na het middagmaal zei Anna Swaerdemaeckers tegen Geesje Seghers:

„Ik zal nu naar die jodenman gaan.”

Geesje schudde heftig neen en antwoordde:

„Joffer, ik wil niet dat die man iets weet van wat er gebeurd is. Voor die ouwe aartsvader wil ik de kuise stuurmansvrouw blijven. Vanavond... dan ga ik alleen. Ik zie aan de IJkant wel over het water te komen.”

„Zo! In vrouwenkleren? Tussen al dat volk dat nu naar de vloot trekt? Er blijft geen spaan van je over, meid.”

Anna Swaerdemaeckers sprak opgewonden. Zoiets ondoordachts van een volwassen vrouw kon ze niet begrijpen. Ze vervolgde wat beheerster:

„Ik zal manskleren uit je huis halen.”

„Dat is de zekerste weg om de rakkers hierheen te lokken, waardin. De buren beloeren ons toch altijd... en dan u uit een verlaten huis komen met kleren? Waardin, dan komen we samen in het Spinhuis.”

Geesje begon te lachen, vreemd en opgewonden. Jachtig breide ze aan een sok, die ze had opgezet om wat te doen te hebben. Dat wachten op de verlossende nacht maakte haar zenuwachtig. Anna antwoordde niet direct, maar toen vroeg ze kregel:

„Wat dan?”

„Is er geen man die u kent? Die we vertrouwen kunnen?”

Weer was het een lange tijd stil. Anna Swaerdemaeckers tuurde uit

277