De Soete Bazinne

Ysbrandt de Graef... ik volg. Je weet straks geen raad meer met je haat.”

Toen liet hij haar los, Jochem Brandt grinnikte. Ze sloot de onderdeur langzaam achter hen en keek hen na. Zij voelde zich treurig en wist niet waarom.

Nadat de onderschout reeds een poosje vertrokken was, kwam Mar-rigje Mathyssen weer naar boven. Stil hielp ze mee bedienen, veegde zo nu en dan de plavuizen schoon en strooide vers zand. Schichtig keek ze naar de waardin, want ze was gaan beseffen, dat Anna Swaerdemaeckers een krachtige bazin was.

Eliazer Pluym kwam zijn ochtendborrel drinken en trof voor de toog Reinier Vinck, die de laatste maanden veel ouder geworden scheen. Nog enkele kooplieden kwamen binnen. Zij vertelden de laatste nieuwtjes en spraken ook over de dood van Ysbrandt de Graef. Anna Swaerdemaeckers had er nog niets van vernomen en luisterde lijkbleek toe, een hand vol ontzetting voor de mond geslagen. Ze stamelde:

„Wat... wat is er gebeurd?”

„Weet u het nog niet, waardin? Nou... de ouwe Ysbrandt is vannacht vermoord in zijn herberg.”

„Oh... is het tóch waar?” vroeg de anders zo bescheiden Dirckje aan de heren, „Gerrit Hendricksz vertelde iets, maar ik dacht dat hij maar wat kletste.”

Er sprongen weer eens tranen in haar ogen. En zij snikte zachtjes, terwijl ze zich wegspoedde met een schotel, die in de opkamer was besteld.

„Nee, de dagloner heeft niet gekletst,” vertelde Eliazer Pluym, „vanmorgen vroeg sijpelde bloed over zijn drempel in de Nes. Zijn deur was niet gesloten en de rakkers vonden hem neergestoken in zijn herberg. Hij droeg reiskleren. Pieter Ravesteyn onderzoekt deze moord. Hij was er al vroeg bij met de Schout. Voordat hij hier kwam om zijn borrel te drinken.”

Anna Swaerdemaeckers zeeg neer op het met leer beklede krukje achter de toog en staarde ontzet op haar kasboek. Ze klappertandde even.

„En zijn vrouw, Jannegie Pietersdochter?” vroeg zij met trillende stem.

Maar voordat iemand kon antwoorden, klonk een gil.

275