De Soete Bazinne

„Maad, hibbie ’t gehaurd? Fennacht hibbe se Aasbrandt de Graef geslacht.”

„Och, kerel, jij met je verhaaltjes,” zei Dirckje Swaen kregel, maar Marrigje Mathyssen gilde:

„Jesses! Wie hib ’t gedaon?” En zij leunde begerig over de toog. „Weite se nie. Fenmorge saapelde se bloed ofer se drempel op straot.” „Jesses!” gilde Marrigje weer en leunde nog begeriger over de toog.

Gerrit Hendricksz schokte met zijn schouder het vaatje in de goede stand en maakte aanstalten om in de kelder af te dalen.

„Gerrit... fertel naaw,” riep Marrigje.

„Nao de noen as me keil nie so droog is,” antwoordde Gerrit, maar hij draalde om de kelder in te gaan.

„Oh, is het dat,” zei Dirckje, „geen droppel, Gerrit Hendricksz. De bazin bestelen? Wat denk je wel? Jenever lospeuteren met griezel-verhaaltjes ?”

Boos kwam ze op hem af, maar hij dook vlug de kelder in. Er kwamen een paar gasten, die snel een glas dronken, maar het bleef verder opvallend stil.

Het was nauwelijks acht uur toen Dirckje schrok door het binnentreden van Pieter Ravesteyn, gevolgd door Jochem Brandt, een schrijver van Mijne Heren van de Gerechte.

De substituut zag er moe en zorgelijk uit en Dirckje durfde hem nauwelijks aan te kijken. Gedienstig schoof zij de bank van de hoofdtafel wat opzij, zodat de gasten makkelijker konden plaats nemen. Toen stelde zij zich op achter de toog en wenkte Marrigje om de bestelling te gaan opnemen.

„U wenst, meheir de onderschaawt ?”

Pieter Ravesteyn glimlachte flauw, draaide zijn snor op en terwijl hij haar bekeek, zei hij:

„Allereerst eens naar dat nieuwe gezicht in 'De Lenteblom’ kijken. Deze herberg heeft blijkbaar een grote voorkeur voor knappe vrouwen.”

„En ferder, meheir de onderschaawt,” zei ze terwijl haar arm bijna toevallig zijn wang raakte.

„Rijnwijn met worst,” antwoordde hij, terwijl hij nog steeds vermoeid maar toch vriendelijk naar haar keek.

„En u, meheir de schraafer?”

„Wat goed is voor de onderschout is zeker goed voor een schrijver,” zei Jochem Brandt een beetje geniepig grinnikend.

271