De Soete Bazinne

„Waar moet ik heen... waar moet ik heen,” fluisterde Geesje en klappertandde.

„Niet jammeren, meid. Ik zoek die jodenman wel op... dat hij op je wacht buiten de poort en je naar Jan brengt en daarna zullen we wel zien.”

„’t Is een oude man. Dat mag ik niet verlangen in de nacht. Neen... ik ga... nu!”

Ze wierp de lakens opzij, sprong uit bed. Wilde de kleren aantrekken, die Dirckje had gebracht.

„Nee... nu de straat op is het Spinhuis. Een meid uit 'De Lenteblom’ komt niet aan de kaak. Komt niet op de Dam onder de gesel. Nooit!”

Anna Swaerdemaeckers pakte haar beet en dwong haar weer in bed te kruipen. Dekte haar toe.

„Wees nu kalm en luister. Morgenavond eet de onderschout hier met vrienden. Dan neemt hij afscheid voordat hij naar de vloot vertrekt. Hij heeft de opkamer gehuurd. En als ze goed dronken zijn, help ik je eruit.”

’t Was lange tijd stil. Toen opperde Dirckje Swaen bedeesd:

„Zal ik Philippe de Haen vragen om haar weg te brengen?” „Nee...,” zei Anna en het klonk verbeten en schor.

Met gebogen hoofd verliet Dirckje Swaen de kamer. Met de natte kleren en de aarden kom en de dweil.

Het was zes uur toen Anna Swaerdemaeckers wakker werd. Ze had nog wat geslapen op haar bed in haar vroegere kamer boven de binnenplaats, die zij soms verhuurde aan hoge beambten uit Den Haag. Een beetje korzelig omdat zij zich verslapen had, kleedde zij zich vlug en verliet haar kamer. Zij luisterde aan de voorkamerdeur, hoorde heel zwak snurken. Geesje sliep dus en zij glimlachte erom.

Op de overloop keek zij in de herberg. De bovendeur en de vensters stonden open. Zij voelde de frisse wind want na de zware regenval tijdens de nacht was de hemel schoon gewaaid. Weer moest zij glimlachen. Die trouwe Dirckje was met Marrigje Mathyssen al weer bezig om 'De Lenteblom’ in orde te maken voor de ontvangst van de gasten. Toen Anna zich gewassen had onder de pomp, maakte zij zelf haar ontbijt gereed en nam het mee naar boven. Ze bracht ook zelf weer de vuile vaat terug naar de keuken en daarna nam ze plaats aan het open venster. Met een krijtje schreef ze op een lei wat zij op de markt kopen wilde, want dat afscheidsfeest van Pieter Ravesteyn moest iets

268