De Soete Bazinne

Langzaam stond Geesje op van de grond. Met gebogen hoofd ontknoopte zij haar jak, liet haar rokken zakken en stapte ernaast. Toen ontkleedde zij zich geheel en stond naakt naast het bed, omhuld door haar lange blonde haren. Eén snelle blik wierp Anna op haar prachtige lichaam voordat ze zei:

„Als je tenminste maar duur bent geweest.”

Geesje Seghers glipte in het bed, trok de lakens en dekens op tot haar kin. Anna Swaerdemaeckers drentelde door de kamer. Dirckje kwam terug met kleren van de waardin, die zij uit de kist in het linnenkamertje had genomen. Het blanke geurende ondergoed legde zij bij Geesje op bed.

„Vertel,” beet Anna haar toe.

„Ik ben vorige week de straat opgegaan... tussen de kruishoeren in de Halsteeg... en opeens dook Aert Heineken naast me op. Die beloofde me van alles, als ik bij hem thuis wou zitten. En als ik de kerels wilde uithoren of zij verraders waren, zou ik zelfs goud verdienen...”

Zij zweeg en verborg haar gezicht met haar gebogen arm. „Verder...,” beval Anna Swaerdemaeckers.

„Hij gaf me geld op voorhand... twee goudguldens. Ik was blij... dat was voor Jan... minstens een maand kostgeld. Hij schonk me een zijden hemd... en reukwater en... O God, wat is het erg!”

Ze huilde weer onbedaarlijk. Anna en Dirckje stonden naast elkander onbeweeglijk tegen de muur. Dirckje staarde maar, terwijl tranen stilletjes langs haar wangen liepen. Van tijd tot tijd drukte zij een zakdoekje tegen de mond.

„Die eerste keer... ik heb gebeden om dood te mogen blijven onder die hijgende kerel, die stonk en zweette. Hij gaf me geld... mocht ik niet vertellen aan Aert Heineken, dat was voor mij omdat...”

Geesje Seghers keerde zich plotseling op een zij, hing over de bedrand en riep:

„Ik kan het niet helpen!” Zij braakte met heftige golven.

Met één stap was Anna Swaerdemaeckers bij haar, steunde met koele hand haar voorhoofd.

„Geeft niet... geeft niet... toe maar,” zei ze moederlijk.

Dirckje Swaen wierp een handdoek over het spuwsel, er kwam niet meer. Hijgend en bezweet wentelde Geesje terug in de kussens. Anna greep een natte doek, die de zorgzame Dirckje haar snel reikte en koelde Geesje’s gezicht.

265