De Soete Bazinne

Ze lachte en zoende hem weer.

„Telt niet. Mit een dronke kop... bin je belaozerd.”

„Telt wel Jannegie. Hij heeft zich ook aan de afspraak gehouden en honderden geronseld.”

Ze vlijde zich weer tegen hem aan, legde haar hand in zijn hals, schudde hem even driftig.

„Je gaot niet. Je bin een onderschaawt... en ik wil je niet verspeile... ik fecht ’t wel for je uit... det ie teige die eikipaogemeister segt, det ie so besope wes det ie nie wis wet ie dee. Blaaf ba me, blaaf ba me,” vleide ze.

Zachtjes maakte hij haar armen los en duwde haar terug op haar stoel. Onrustig drentelde hij door zijn kamer, de planken kraakten onder zijn zware stap. Ze nam zijn bierkroes, vroeg:

„Mag ik een slokkie. Waor jai gedronke hib?”

Hij glimlachte en knikte. Zij dronk en hij drentelde.

„Jannegie, kwam de equipagemeester ongevraagd?” vroeg hij.

Ze dacht lang na voor zij antwoordde.

„Nei... drie keir is Aasbrendt naor de Admiralitaat geweis. Toe kon de secretaoris nie enders. Toe mos de eikipaogemeister gaon om je formeil te roepe, seeë se.”

Hij bleef weer voor haar staan, hief met zijn krachtige hand haar kin, zodat ze hem moest aankijken.

„Morgen... dan meld ik me.”

„Nei... blaaf! Ik ken nie goed meir leife sonder jaaw.”

Ze huilde, haar wangen werden rood en begonnen wat te zwellen. Pieter Ravesteyn werd er door ontroerd, staarde haar wat hulpeloos aan. Nimmer tevoren in zijn leven was er een vrouw geweest, die van hem hield om hem zelf.

„Nee, Jannegie. Hij zal links en rechts hebben verteld, dat de onderschout gemonsterd heeft. Jij en ik weten waarom hij me uit de stad wil hebben, dat hij hoopt dat ik zal verzuipen. Maar voor het volk ben ik een voorbeeld geworden. Kijk, mensen, zelfs de onderschout blaakt van vaderlandsliefde en tekent voor de vloot.”

Ze sprong op, pakte hem wild, hing aan zijn hals met haar koele stevige armen, zoende hem. Hij vlijde zijn wang tegen haar arm, sloot de ogen.

„Blaaf,” fluisterde zij gejaagd.

„Nee... ’t kost de vloot honderden mannen. Nee, ik ben onderschout van Amsterdam. En een Hollander tot in het merg. Nee!!”

253