De Soete Bazinne

zijn open eeltige hand. Ongeduldig wierp Manasse Gompertz er een paar gulden bij. Toen sloot de schipper zijn hand en zei, dat er op hem gerekend kon worden. Tenslotte ging het tegen de Schout en zijn rakkers, tegen Mijne Heren van de Gerechte, tegen de overheid... en dat was het belangrijkste, tégen de overheid.

Toen het donker was hielpen een paar jonge joden Jan Seghers aan boord en in het roefje. Zij vroegen niets... de patriarch Manasse had bevolen, dat was voldoende. De schipper bleef ’s nachts voor de wal liggen en nauwelijks was de dag aangebroken of hij boomde zijn scheepje door de grachten, langs de versperring de Amstel op. En toen zij buiten de jurisdictie van de stad waren, kwam ook Manasse uit het benauwde roefje te voorschijn. De schipper en zijn knecht hielpen Jan Seghers aan dek en zo voeren zij de wijde verte tegemoet.

Zomer 1653. Eindelijk werden Hunne Hoogmogenden wakker. Zij beseften opeens, dat Holland langzaam maar zeker ten onder zou gaan door hun gekibbel en gewichtigdoenerij, aan hun schrielheid en onkunde. Nu pas luisterden zij naar de vlootvoogden en hoorden het grommende gemor van officieren en scheepsvolk. De Staten zonden afgevaardigden naar de mobilisatiecentra Vlissingen, Goederede en Tessel. Opeens werden de Admiraliteiten en Directeuren van Bewapening, die reeds de wanhoop nabij waren, door hen opgejaagd. Schepen moesten ten spoedigste worden hersteld, zij hadden plotseling begrip gekregen, dat een zeilende en vechtende vloot bevoorradingsschepen nodig had. Zij eisten dat dertig bodems met de meeste spoed zouden worden afgebouwd. Zij verzochten de Oostindische Compagnie om voor afvaart gereed liggende retourschepen te ontladen en als oorlogsschepen uit te rusten. En toen de Heren Zeventien bezwaren hadden, maakten Hunne Hoogmogenden van hun verzoek een vorderingsbevel. Geschut werd verzwaard, handgeld en soldij verhoogd. Werfofficieren liepen de dorpen en de steden af, aan de ronselaars werden hogere premies beloofd. Bedelaars werden samengedreven, opgepakt en naar de Admiraliteiten gevoerd om over de schepen te worden verdeeld. Aan allen die verminkt zouden worden, werden hogere toelagen beloofd voor het verlies van ledematen en een pensioen werd vastgesteld voor hen, die door verminking hun brood niet meer konden verdienen. Overmeesterde schepen zouden voortaan buit zijn van de overwinnende bemanning, bijzondere beloningen werden vastgesteld voor bevelhebbers van de branders en voor de varens-

250