De Soete Bazinne

ieder volk, te allen tijde. En ieder lijdend mens is een Christus...

Jan Seghers opende de ogen en op zijn beurt staarde hij naar de Schout, ’t Volk riep en lachte, het had plezier alsof het op de kermis was. De Schout tikte dreigend met zijn stok op de arduinen stoep, dienaren snelden langs hem heen naar de poort. En de menigte verstomde, angstig keken de kinderen naar de vervaarlijke rakkers.

Jan Seghers hief zijn hand met de sok met geld, riep:

„Schout! God heeft een kind gedood!”

„Waar?” vroeg de Schout en in zijn blik lag medelijden met deze ongelukkige dwaas.

Jan Seghers sloot de ogen, wreef met de linkerhand zachtjes over het voorhoofd. Prevelde:

„Waar?... Ja... waar?”

Hij opende zijn ogen weer en keek hulpeloos naar de Schout, mompelde:

„Waar? Het is echt gebeurd, Schout. U moet me geloven, ik heb het gezien, ik heb Douwe gezien, levend... en dood op dat luik. Het was zo’n mooi kind, Schout, zo’n mooi kind.”

„Waar?!”

Jan Seghers stuntelde met zijn krukken. Hij hield het hoofd gebogen, wreef steeds over ogen en voorhoofd.

„Waar... waar was het nou... waar was het nou.”

„Een aanklacht bevat plaats en tijd,” zei de Schout nog steeds geduldig.

Jan Seghers keek op, zijn ogen gloeiden.

„Schout... u durft niet. U durft God niet te dagvaarden voor de Schepenbank.”

„Stuurman, voor u staat de Schout van Amsterdam.”

En de Schout tikte gebiedend met zijn stok. Jan Seghers schudde treurig zijn hoofd, keerde zich om en zag de menigte. Kleine straatjongens hieven hun gezichtjes vragend naar hem op, wreven met hun handjes hun snotneusjes af. Kleine meisjes dromden samen alsof zij elkander beschermen wilden en keken ook naar hem op met nieuwsgierige, klare nog onschuldige ogen.

Jan Seghers tuurde naar hen, mat glimlachend. Zei:

„Pas op voor God, kinderen. Hij doodt!”

Een paar meisjes begonnen te huilen, de jongetjes weken terug. Het volk gromde opeens. De Schout tikte nu ongeduldig met zijn stok en beval twee van zijn dienaren om de stuurman naar huis te

245