De Soete Bazinne

„Jannegie Pietersdochter. En als je me grijpen wil, wees dan 20 eerlijk om me eerst te laten opstaan.”

Beschaamd verwijderde Pieter Ravesteyn zich van het bed, vloekte omdat hij zich vergeten had en bijna een neerliggende oude man had aangegrepen.

„Is Jannegie Pietersdochter je bruid, waard?” vroeg hij.

„Nee. En ook de jouwe niet, al kletst ze sinds gisteren de hele dag over die dappere stevige onderschout.”

Onwillekeurig draaide Pieter Ravesteyn parmantig zijn snor op en verschikte wat aan zijn bandelier.

„Ik zie nu wel, dat je niets ernstigs mankeert,” zei de onderschout, „ik kan dus wel gaan.”

„Ja, je kunt wel gaan. Die meid zal een ander smoesje moeten verzinnen om je weer hier heen te lokken.”

Pieter Ravesteyn antwoordde niet, woedend liep hij met snelle stappen naar de deur. Voordat hij opende, riep Ysbrandt de Graef: „Wacht even... dan kan ze vluchten. Ze ligt natuurlijk met haar oor tegen het sleutelgat. En nog dit, onderschout, het zal niet lang meer duren of de nieuwe vloot loopt uit. Het wordt tijd om je te melden bij de equipagemeester om je woord gestand te doen.”

Verbaasd keerde Pieter Ravesteyn zich om, staarde verbluft naar de waard:

Ik?”

„Ja. Een onderschout van Amsterdam heeft zich maanden geleden laten inschrijven bij de ronselaar Ysbrandt de Graef.”

„We waren allebei bezopen, man,” riep de onderschout.

„Iedereen die zich vrijwillig voor een oorlog meldt, is bezopen,” zei de waard, terwijl hij op zijn oude duivelse manier begon te lachen. „Dus daarop kun je je niet beroepen.”

„Ik begrijp je niet, waard. Je hebt een staatsgevaarlijke opvatting... en je ronselt als de beste. Hoe is dat mogelijk?”

„Ik zal je niet antwoorden, Pieter Ravesteyn. Voor de Unie en Mijne Heren van de Gerechte is nu alleen belangrijk, dat ik goed ronsel. En als jij je niet meldt, dan ben je een lafaard. Al gaan alle wijven van Amsterdam door haar knieën voor je vechtkunst en je mannelijke verschijning... dan ben je tóch een lafaard... een lafaard!”

Met één stap was de onderschout bij z’n bed, blind van drift. En de koele beheerste Ysbrandt de Graef maakte de bovenste knopen van zijn hemd los, rekte zijn hals terwijl hij tergend zei:

236