De Soete Bazinne

van een omgeworpen tafel. Braakte opeens en snikte van inspanning, de ogen gesloten. Hij voelde een zachte hand over zijn haren strijken, over zijn voorhoofd en de ogen. Voelde hoe die hand zijn gezicht en zijn hals wies met lauw water. Hij opende de ogen en zag Jannegie Pietersdochter in haar gescheurde kleren, hals en borst nu bedekt met een neteldoek. Zijn gezicht was pijnlijk, maar hij glimlachte. En zij glimlachte terug, niet lonkend, maar bedeesd en wat onderdanig, zoals zij keek toen zij diende in 'De Lenteblom’.

Het volk wilde nu de herberg in om zich te wreken op de Zweden. Pieter Ravesteyn vloekte en geschrokken deinsden ze terug. Tromgeroffel. Het volk week, vluchtte de stegen in. Met dreunende stap naderden twee compagnieën schutters, van beide zijden, War-moesstraat en Grimburgwal. En toen de bevelvoerende kapitein de herberg betrad, zag hij de onderschout nog steeds zitten op de rand van de omgeworpen tafel met aan zijn voeten de twee bewusteloze Zweden als geschoten wild. Jannegie Pietersdochter week terug, rakkers en schutters vulden de herberg. De kapitein vroeg:

„Gezond, mijnheer de substituut?”

„Ja.”

„Naar de Boeyen met dit tuig?”

„Nee,” en zich tot de rakkers wendende gebood Pieter Ravesteyn: „Draag ze naar hun schip.”

„Ze komen eerst voor de Schepenbank, dit kost ze de kop,” gromde de kapitein.

„Nee,” beval de onderschout. „Breng ze naar hun schip. Ze hebben zonder messen gevochten... met een dronken kop, om een aantrekkelijke meid. Dat moet een havenstad slikken. Weg ermee... voordat de Schout komt.”

De rakkers haalden ladders, zeulden de Zweden erop. Toen repten zij zich snel met hun last door de Warmoesstraat langs de nieuwsgierige burgers, die voor hun huizen stonden en terzij weken voor het rot schutters, die de stoet opende.

En ver achter het tweede rot volgde Pieter Ravesteyn. In gescheurd en bebloed hemd, kolder en wambuis over de arm. Breed en sterk, de kleine roede van Justitie in de rechterhand...

Die middag spoedde Jannegie Pietersdochter zich naar het Prinsenhof. Naar de onderschout Pieter Ravesteyn, want het was niet goed met Ysbrandt de Graef.

230