De Soete Bazinne

in uw armen voert, nog 20 aantrekkelijk. Pas op, substituut, losse vrouwen worden uw ongeluk. Het zou me iets waard zijn als u trouwde met een degelijke vrouw.”

Pieter Ravesteyn was eerst sprakeloos, wiste zich toen het bezwete gezicht af met zijn mouw en zei wat onderdanig:

„Mijnheer de Schout weet...”

„Alles,” onderbrak hem de Schout. „Er staan mij meer bronnen ter beschikking dan de rapporten van de substituten.”

En wat vriendelijker vroeg de Schout:

„Waarom leidt u een ongeregeld leven?”

„De vrouw, die ik zou willen, is voor mij verloren. Alleen deze zou me van de anderen kunnen afhouden.”

„Wie? Misschien kan ik iets voor u doen.”

„Mijnheer de Schout sta me toe te zwijgen.”

„Toegestaan. Maar zoek dan een ander. U behoort tot de overheid en die moet onkreukbaar zijn. In alles. Ik heb met u voor ’t laatst over dit soort zaken gesproken.”

De Schout wuifde ongeduldig met de hand. Pieter Ravesteyn kon vertrekken. Hij boog nors en verliet met forse stappen de kamer van de Schout.

Chajim Todelche meldde zich onmiddellijk, nadat een dienaar van de substituut hem naar het Prinsenhof had ontboden. Hij stond weer eerbiedig, maar toch vastberaden en stoer voor de tafel van de Schout, die hem vriendelijk toeknikte.

„Geheel genezen, mijnheer de Schout?” vroeg Chajim Todelche vrijmoedig.

„Ja en neen. Lichamelijk voel ik me weer uitstekend, maar in de geest is iets veranderd. De laatste tijd denk ik te mild, dokter, en dat is niet goed voor een Schout.”

„Dan heeft de Voorzienigheid het goed met u voor, mijnheer de Schout. Een man wordt met het klimmen der jaren mild öf... fel, onverdraagzaam en bloeddorstig.”

„Als uw bevindingen juist zijn, dokter, dan ben ik inderdaad gezegend. Maar terzake, want ik weet nooit waar een persoonlijk gesprek met u eindigt. De vorige keer stond ik in een ommezien in mijn hemd om door u te worden onderzocht.”

De Schout beduidde Chajim Todelche met een vriendelijk autoritair handgebaar plaats te nemen. De Schout werd weer ernstig en keek

217