De Soete Bazinne

„Geen moeilijkheden gehad, Dirckje?” vroeg Anna toen, na de begroetingen, zij alleen in de herberg waren.

„Nee... waardin.”

„Ja... waardin.”

Gejaagd wreef Dirckje verder op het zware blad van de hoofdtafel. Haar hoofd hield zij diepgebogen. Anna Swaerdemaeckers keek een paar seconden nauwlettend naar de nerveuze bewegingen.

„Maandag komt Geesje van Jisp weer terug. Ze moet gaan werken.” „Weer als eerste meid?” vroeg Dirckje gesmoord en keek niet op. „Nee, je bent nu de eerste meid en dat blijf je.”

„Dank u, waardin.” Maar nog steeds wilde Dirckje niet opkijken. „Ik ga me nu omkleden en wat rusten. Het was toch vermoeiend.” „Zal hij beter worden?”

„Dokter Gilles Navander is onmiddellijk gekomen toen we hem te bed hadden gebracht. De dokter heeft heel gewichtig gedaan en wil hem ader laten. Het vuile bloed moet weg, zegt ie, daarin zit die waanzin opgesloten. Maar daar komt niets van in, die stuurman heeft geen ons vlees meer op zijn botten. Vanavond als het donker is zal Geesje de jodendokter roepen.”

Langzaam besteeg Anna Swaerdemaeckers de wenteltrap, maar toen zij halverwege was, riep Dirckje:

„Waardin.”

„Ja, Dirckje?”

„U bent nu terug, ik zou vanavond even uit willen.”

Anna boog zich over de leuning, keek op Dirckje neer, die het hoofd weer gebogen had. Het duurde lang voordat de waardin antwoordde.

„Het is goed, Dirckje. Om tien uur sluit ik.”

Toen Anna Swaerdemaeckers op de overloop stond, keek zij nog eenmaal naar beneden. En nog eenmaal zagen de vrouwen elkander in de ogen op een manier als nooit tevoren.

Die avond ging Geesje Seghers naar dokter Chajim Todelche. Zij liet de klopper zo bescheiden op de deur vallen, dat zij het herhalen moest.

Argwanend keek de huismeid door het luikje en zei:

„Houd je lantaren bij je gezicht. Ik wil zien met wie we te doen hebben.”

211