De Soete Bazinne

overdacht... Schout bij nacht, admiraal! Was de2e hoop ellende met zijn gespalkte dijbenen nog in staat om te leven?

Een rilling liep over haar rug, zij barstte in heftig snikken uit en zij verborg het gezicht met haar arm. En alsof een machtige onzichtbare hand haar neerdrukte, zo zeeg zij op haar knieën en bonsde met het hoofd tegen de bedrand. Jan Seghers strekte zijn magere trillende hand uit, tastte naar haar hoofd en streelde het weelderige blonde haar.

„Stil, Geesje. We zullen ons leed dragen. Je moet nu sterk zijn. Als ik straks God dagvaard inzake Douwe, dan moet ik op je kunnen rekenen.”

Met betraande ogen keek Geesje hem verwonderd aan. Hij trachtte zich op te richten en toen Anna hem geholpen had, glimlachte hij haar vriendelijk toe.

„Waardin, u moet straks voor Douwe een nieuwe broek en een wambuis kopen. En schoenen met zilveren gespen en een fijn linnen hemd... en een vilthoed. Weet u, waardin, Douwe moet goed verzorgd als kroongetuige verschijnen. Ik heb nog geld te goed van Simon de Bye, daarvan kunt u alles betalen.”

Nu werd Anna Swaerdemaeckers ook wat ongerust. Geesje rees op van de grond. Schrik en afschuw tekenden zich af op haar gezicht. Weer sloeg zij een hand voor de mond en tastte met de andere naar steun bij Anna Swaerdemaeckers.

„Heer in den Hemel,” snikte zij gesmoord.

„Stil... stil, Geesje,” fluisterde Anna.

„Waardin,... hebt u het gehoord? Waardin!” a...

Jan Seghers glimlachte nog steeds vriendelijk naar de vrouwen. Maar zijn ogen stonden zo vreemd, zo hol en koortsig, zo onwezenlijk. „Neem me mee naar Amsterdam,” zei hij, „hier wil ik niet blijven. Thuis wil ik zijn, Geesje. Het zal lang duren, maar ik word beter, zegt de dokter.”

Verrast keken de vrouwen op. Blij keerde Geesje terug naar het bed, nam zijn hand en lachte hem toe.

„Ja Geesje, terug naar Amsterdam. Ik zal blij zijn de Raamgracht weer te zien. Ik zal nog wel een paar maanden aan het venster moeten zitten..., maar dat komt goed uit. Ik kan dan rustig over mijn aanklacht nadenken. Ja, die moet waterdicht zijn... dit keer moet God schuld bekennen... dit keer moet Hij buigen voor een mens. Maar

204