De Soete Bazinne

de meiden samen in de opkamer. Nieuwsgierig en wat bedeesd dooi het ongewone stonden zij opeengedrongen achter Dirckje Swaen, die zij onvoorwaardelijk als de plaatsvervangster van de waardin erkenden.

„Dirckje, ik ga met joffer Seghers een paar dagen op reis naar Rotterdam. Sluit de herberg vroeg, om zes uur. Het geeft me rust te weten, dat jullie ’s avonds geen moeilijkheden te verwachten hebben.” „Dat kost u geld, waardin,” zei Dirckje.

„Dat zijn mijn zorgen, Dirckje. Laat niemand binnen en mocht er onverhoopt iets zijn, roep dan Philippe de Haen. Niet de onderschout.”

„Wanneer komt u terug?”

„Weet ik niet. Is het Jan Seghers niet, dan ben ik overmorgen terug. Hier zijn mijn sleutels, Dirckje... en hier is mijn beugeltas. Er zit genoeg geld in voor twee weken en de ontvangsten leg je apart.”

Zij reikte iedere meid de hand, daalde het trapje naar de herberg af. Voordat zij naar buiten trad, keek zij nog eenmaal rond. Kennelijk kostte het haar moeite deze vertrouwde omgeving te verlaten en haar zo moeizaam verworven bezit onder vreemde hoede achter te laten. Dirckje oogde haar na. Ook zij voelde zich niet op haar gemak en zij besefte, dat deze snel stappende kittige figuur in de lange dunne wollen huik meer voor haar was gaan betekenen, dan wie ook in haar kleine wereldje.

Onder de gasten, die na zes uur verwonderd aan de deur van 'De Lenteblom’ morrelden en daarna een beetje geërgerd een andere drooggasterij opzochten, was ook Philippe de Haen. Hij at die avond maar weer in het Franse eethuis bij de Hugenoten. De maaltijd smaakte hem echter niet, omdat hij steeds moest denken aan de gesloten Lenteblom. Waarom gesloten ? Was er iets gebeurd ? Was Anna Swaerdemaeckers ziek? Of waren er andere moeilijkheden? Dan had ze toch wel even kunnen berichten en hij zou zeker gekomen zijn. Vreemd, die vrouwen. Vreemd vooral die Anna. Na die avond in de schouwburg was hij regelmatig in 'De Lenteblom’ gekomen om er te eten of een glas te drinken en het contact te onderhouden met handelsvrienden. Maar intimiteit met Anna was niet teruggekeerd.

Hij strekte zijn benen, stak de handen in de zakken en zo een beetje op zijn stoel hangend, tuurde hij naar de kaarsenkroon. Zo nu en dan nam hij het wijnglas in de hand en hield het tegen het licht,

201