De Soete Bazinne

De schipper overziet zijn bodem. Het volk staat bij de rampaarden, de kardoezen in de hand, manden met kogels worden aangesleept. De dreggen liggen opgerold gereed, enterhaken en bijlen tegen de verschansing. Zacht deint het schip, geremd in zijn vaart, want de meeste zeilen zijn gestreken. Nog even aarzelt de schipper, beveelt dan: „Vuren doven... en wachten, stuurman.”

Het volk herademt. Die vechtjas daarboven op zijn dek is verstandig geworden. Hij zal wachten en niet proberen dwars door de Engelse vloot te zeilen, een gewisse ondergang.

De vuren aan de horizon verdwijnen en het schip van Simon de Bye deint eenzaam op de kalme zee in de heldere nacht.

Dageraad. De bootsmansfluitjes jagen het volk het want in. Alle zeilen worden bijgezet, de koopvaarder krijgt vaart. De dag wordt zonnig, het zicht is helder. De wind wordt straffer, het doek bolt, de masten kraken zachtjes, het touwwerk knerpt. Voort... voort... naar huis.

Onrustig drentelt de schipper over zijn dek. Dit is gevaarlijk weer, het is te mooi. Ieder snel fregat zal hem inhalen, een paar knopen meer per uur en zijn zwaar beladen fluitschip zal hun zekere prooi zijn. Heel zijn leven is hij de dans ontsprongen, maar dit keer zal hij Amsterdam niet terugzien. Hij tuurt over zijn hek naar de horizon, overdenkt zijn leven.

Als kind naar zee, jaren van huis. Alle rangen doorlopen, gevaren voor Levantreders, voor de Compagnie, gevochten tegen Spanje, tegen de Moorse zeerovers, tegen de Duinkerker halsafsnijders. Ook hij heeft zich niet gegeneerd. Hij herinnert zich die keer, toen hij een Duinkerker enterde en zijn schip met dreggen aan de vijand vastbond. Eén van beide zou prijs worden. Uitgemoord... en buit. Onze Lieve Heer had het hem die keer gegund, en Zijn oren dichtgestopt voor de gebedjes van de Duinkerker. Ja, ja... misschien had Onze Lieve Heer eerst even kruis of munt gegooid met een Statengulden. Het had gespannen, maar de hele troep hadden ze overboord gezet. Voetenspoelen, een hard bedrijf... maar als een man nou liever nog een keertje naast zijn wijf wil liggen in plaats van naast een zeemeermin, dan blijft er niet veel keus. Hij of ik... en men legt zolang een stukje zeildoek over de Bijbel...

Een stip aan de horizon... nog één. Daar... daar komt de rekening, daar komt de vergelding, want Onze Lieve Heer houdt nauwkeurig boek en sluit af zonder debet- of creditsaldo. Daar... schippertje...

194