De Soete Bazinne

hij hield van Genendel, maar anders dan hij van die blonde christin zou hebben gehouden... hebben gehouden? Heer... laat mijn genegenheid voor Genendel zich verdiepen tot een liefde... durende al onze dagen... tot voor Uw troon. En neem het overspel uit mijn gedachten... Amen.

De kamer werd onwezenlijk donker en toch brandde de kaars. Wie lachte daar... wie? Was dat Jürgen de rijknecht... Ja... Jürgen stond daar bij de deur en wees naar hem en riep: God zegt: houd je mond, koopman... je moet niet bidden en danken... bidden en danken voor kleine dingen... Dat zijn geen kleine dingen voor ons mensen, Jürgf n, want ons leven is niets anders dan een aaneenschakeling van kleine onbelangrijke zaken. De rijknecht schrompelde ineen tot een afzichtelijke invalide, die eens in Bohemen zijn pad had gekruist, kwam naar zijn bed en strekte zijn hand uit. Gelegenheidsbidder! Gelegen-heidsbidder... ik ben de tollenaar en ik kom om jou!...

Doornat van zweet richtte Isaï Krumbach zich op in bed, staarde even beduusd naar de kaars die nog steeds onbeweeglijk brandde. Hij wiste zich het voorhoofd en stond vermoeid op. Wat een droom! Dat kwam natuurlijk door al dat vele en zware eten in de late avond. Hij opende het venster en het luik, keek in de donkere straat, op naar de sterrenhemel, ademde diep de nachtelijke vrieslucht in. En glimlachte naar de nachtblauwe oneindigheid, die duizelig maakte en hem losrukte uit zijn aardse gedachten.

Een jonge Fransman reed van Antwerpen naar Amsterdam. Meer dan twaalf uur per dag. Hij wisselde paarden bij de postmeesters, om de dertig kilometer. Betaalde met goud en verlangde geen wisselgeld. En kwam in Amsterdam binnen drie dagen, laat in de avond en voldeed het poortgeld. De volgende ochtend ging hij zwierig en modieus gekleed naar de Beurs. Hij begroette joviaal verschillende kooplieden en vroeg allerhande zaken te koop voor zijn vaders firma, die zetelde in Rouaan en zaken deed in Noordwest-Frankrijk.

Hij was reeds meer dan een uur op de Beurs toen John Cambell naar hem toekwam, midden in de open hof. Zij begroetten elkander zeer formeel en hoffelijk en spraken een tiental minuten. Toen wandelden zij langzaam naar de pilaar van John Cambell. Daar toonde de Fransman hem een groot staal zwart laken. Nauwkeurig bekeek John Cambell de lap, hield hem tegen het licht, toen weer van zich af om de kleur te beschouwen, knikte goedkeurend en zei nogal luid:

182