De Soete Bazinne

Amsterdam zou worden, als zij zich maar niet in het ambacht en de winkelnering wilden dringen en zich hielden bij de groothandel. Dat hadden de Portugezen ook gedaan en hun overzeese verbindingen waren nu zeer belangrijk voor de Unie.

Toen Isaï Krumbach op de Beurs kwam, groette men hem hoffelijk en welwillend, maar keek toch wat argwanend toen hij zich naar John Cambell begaf. Hun gesprek was kort. Isaï Krumbach zei:

„Uw verzoek om een lening is niet gunstig ontvangen. Men acht uw huis en uw garantie zeer hoog, maar vindt het tijdstip ongeschikt. Na het sluiten van de vrede tussen Engeland en de Unie zullen onze vrienden u gaarne van dienst zijn.”

„Heeft de Overheid kennis gekregen van mijn aanvrage?”

„Ja mijnheer.”

„Dan veroorloof ik mij te denken, dat het besluit van uw vrienden onder druk is genomen,” zei John Cambell verbeten.

„Het is het goede recht van een welwillende Overheid om haar wensen kenbaar te maken. En het getuigt van gezonde zakelijkheid om zijn belangen af te wegen,” antwoordde Isaï Krumbach gereserveerd.

John Cambell was bleek geworden, zijn lichtblauwe Keltenogen waren ondoorgrondelijk koel. Zij lichtten hun hoeden en keerden elkander de rug toe.

Reinier Vinck verliet zijn pilaar en kwam verheugd en met uitgestoken hand op Isaï Krumbach af. Hij vroeg niets, het korte gesprek met John Cambell had hij nauwkeurig bespied en het vijandige afscheid was voor hem voldoende. Isaï Krumbach vertelde hem, dat hij naar Antwerpen wilde reizen om laken te kopen en vroeg enige introducties, die hem gaarne werden toegezegd. En Reinier Vinck vroeg of Isaï’s Italiaanse principalen offerten konden afgeven voor Egyptische katoen, taft en zijde en of er voor levering na de oorlog contracten in marmer konden worden afgesloten.

„Want," zei Reinier Vinck, „na de oorlog gaan we verder met de uitbreiding van onze stad.”

„Na mijn bezoek aan Antwerpen reis ik naar Italië, koopman Vinck. Ik ga de dienst van Jokel Hirsch verlaten en probeer zelfstandig te worden. Als eerste opdracht zal ik gaarne verbindingen voor u aanknopen.”

Reinier Vinck gaf geen antwoord, blijkbaar dacht hij ernstig na. Zij wandelden samen de open Beurshof op en neer en Reinier Vinck zag in de schaduw van de arcaden John Cambell roerloos staan en naar hen

176