De Soete Bazinne

lijntje houden... en u gebruikt een overtuigende betoogtrant, Reinier Vinck. En daarmee wilt u mij drie schepen ontfutselen.”

„Ik voel, dat het voor u moeilijk is om het geraffineerde handelsspel te begrijpen en dat u vreest te worden bedrogen. Daarom zal ik u nog dit vertellen, als bewijs van mijn goede trouw. De Engelse koopman John Cambell onderhandelt over een grote lening. Daarmee zullen hij en zijn vrienden kaapvaarders uitrusten in de Middellandse Zee. U begrijpt beter dan ik wat dit betekent voor onze handel op de Levant en het eskader van Jan van Galen.”

„Ik heb ervan gehoord, koopman,” zei de secretaris somber.

„U kunt die lening voor Cambells neus wegrissen.”

„Ook dat is me verteld. Maar de Admiraliteit van Amsterdam zal worden geholpen door de stad, totdat deze provinciën... deze vervloekte trage dorpers en boeren hun aanslag believen te betalen. En hoe lang zou het wel duren voordat de Hoogmogenden in Den Haag en al de colleges, die er aan te pas willen komen, het eens zijn? Als u dat eens wist, koopman,” verzuchtte Siebe Montanus.

„Ik geloof het graag, secretaris. De lening zal dus door die Engelsen ongehinderd worden opgenomen,” zei Reinier Vinck gelaten en keek wat treurig naar zijn vingernagels.

Er was een tijdje stilte. Siebe Montanus drentelde onrustig door zijn comptoir, stond meermalen voor het venster en tuurde dan naar buiten. „Weet u een middel, koopman? De handelsstand kan soms sluw denken,” zei de secretaris sarcastisch.

„Jawel, secretaris. U geeft me die schepen en over een maand weer drie, en daarna nog eens en nog eens,” antwoordde Reinier Vinck. „Bent u dwaas?” De secretaris stampte op de vloer van boosheid.

Reinier Vinck rees op van zijn stoel. Ging naast Siebe Montanus staan en klopte hem op de schouder. Ze keken elkander scherp aan toen de koopman zei:

„U bezit niet het monopolie van vaderlandsliefde. Er zijn mannen die op hun manier meevechten om deze oorlog te winnen. En deze mannen slikken heel veel van hen die de leiding hebben.”

,,Bewijs me uw vaderlandsliefde, koopman.”

„De winst op het graan, dat ik naar Livorno zal verschepen, kunt u van mij vorderen boven het last- en konvooigeld. Voor alle keren, dat u mij graanschepen toewijst.”

De ogen van Siebe Montanus werden milder, er kwam meer kleur op zijn ingevallen wangen. En hij glimlachte.

162