De Soete Bazinne

„Dat zult u wel weten, Manasse Gompertz,” antwoordde de dokter, „anders kwam u niet hier.”

„Recht heb je, Chajim, ik wilde je de eer laten om geheel uit jezelf aan een Oudste van Israël te vertellen, waarom je bij de Schout ontboden bent.”

„Wist ik dat maar,” mopperde de dokter.

„Luister, Chajim. Men zegt, dat de Schout een schrijver heeft gezonden om je een boodschap te brengen. En dat maakt de zaak ernstig,” zei Manasse Gompertz, sloot weer zijn ogen en streek zijn baard.

„Oi, waarom?” viel Reize haar man bij, want tegenover derden waren zij één. „Wat is er voor verschil of er een dienaar komt of een schrijver?” „Reize Todelche, je verstand is niet groter dan van de kip, die je vrijdagavond te weinig in de soep hebt gedaan. Luister Chajim, als de Schout een rakker stuurt, is het mies, maar als hij een schrijver stuurt kan het simche öf sores zijn. Wat denk je dat het is, Chajim?”

„Weet ik veel,” zei de dokter kriegel. „Ik ga... en dan zal ik het wel horen.”

„Ik ga?... Wat is ik ga?” riep Manasse Gompertz, terwijl hij fel rondkeek. „Moet men ondoordachte dingen doen? Moet men niet eerst diep nadenken? Chajim, hoe oud ben je?”

„Vijftig... en wat heeft dat er mee te maken?” riep de dokter.

„Vijftig! Een kind! Des te meer moeten we je bijstaan. Let op, Chajim. Als de Schout een schrijver stuurt, kan het zijn, dat de Schout mild is, maar het kan óók zijn, dat de Schout listig is. Hij stuurt een schrijver, hij doet alsof! En als Chajim eenmaal binnen het raadhuis is, dan is het mogelijk, dat de Schout zijn masker afrukt en je gevangen neemt.” „Waarom zou de Schout zo’n omslag maken, Manasse? Als hij me gevangen wil nemen, stuurt hij zijn rakkers.”

„Goed,” antwoordde Manasse Gompertz, „goed, stel dat de Schout niet listig is, maar mild. Waarom is de Schout mild?”

„Weet ik niet!” riep de dokter ongeduldig.

„Ah... als jij niet weet waarom de Schout mild zou zijn, moeten we aannemen, ja, heel zeker aannemen, dat hij niet mild zal zijn.”

Manasse Gompertz keek onderzoekend naar zijn begeleiders, die langzaam en goedkeurend knikten. Reize liep ongeduldig door de kamer en riep:

„Laat Chajim met rust, hij moet zijn sjabbespak gaan aantrekken. De Schout wacht niet!”

„Reize, mijn kind,” zei Manasse langzaam, „je praat alsof je een waar-

151