De Soete Bazinne

„Ik bij de Schout komen! ”

„Ja jij bij de Schout komen. Onmiddellijk, direct... zonder uitstel, voor je middageten.”

„Wat is er gebeurd, Reize?”

„Vraag mij niet, vraag de Schout, Gott oh Gott, wat zal er nou weer zijn? Heeft een mens dan nooit geen rust? Jij moest zo nodig naar Holland, naar Amsterdam. Niet naar Italië... nee, niet naar de warmte... nee, naar Amsterdam in de kou en in de sores!! Adaushem, Adaushem, waarom ben ik geboren, waarom heb ik zo’n man getrouwd?”

„Zwijg Reize. Schaam je, we leven hier in het geneidem. Denk aan Maagdenburg.”

„Ik denk aan niks, ik denk aan wat er gaat gebeuren. De stad moeten we uit, ja, weer dolen, weer trekken!!”

„Dus die stad is toch nog niet zó slecht, Reize? Je wilt er dus nog wel graag blijven?”

„Van twee kwaden het beste... en ga nou, misschien is er nog wat aan te doen.”

„Van twee kwaden het beste,” Chajim haalde de schouders op en zei geërgerd: „Van twee kwaden, wat is dat ene kwaad? Want Amsterdam is niet kwaad! Bezondig je niet, Reize.”

„Hoe kan men zoveel praten, als men geroepen wordt bij de Schout? Ga je sjabbespak aantrekken, Chajim, men zal in zijn allerbeste voor de overheid verschijnen.”

„Waar staat dat geschreven, Reize?” riep de dokter boos.

„In mijn hart,” zei ze.

Er klonk een licht rumoer in het voorhuis, een geschuifel van voeten. Behoedzaam werd de deur geopend en een oude man met een lange witte baard monsterde met zijn donkere ogen de dokter en zijn vrouw, alvorens de kamer binnen te stappen. Hij werd gevolgd door twee mannen, niet zo oud als hij, maar ook fors en met zilverwitte baarden. De oude man droeg een lange Poolse kaftan en een ronde hoed met bont-rand, zijn voeten staken in hoge zwarte laarzen. Zonder te groeten en alsof het vanzelfsprekend was zetten de mannen zich aan tafel, de oudste aan het hoofdeinde, de plaats van de heer des huizes. Aandachtig en eerbiedig keken de dokter en Reize toe. De oude man sloot zijn ogen, streek met toewijding zijn baard en na enkele minuten zei hij: „Chajim! Was iesj?”

150