De Soete Bazinne

Even voelde Reinier Vinck een kramp in de hartstreek, dat was niet goed al die opwinding, al die waakzaamheid verstouwen onder een effen beheerst gezicht. God geve dat die oorlog spoedig voorbij is, dat hij zijn ontslag kan nemen en werkelijk rustig leven in overeenstemming met zijn jaren. Maar luchtig antwoordde hij:

„Wel, wel... een fors bedrag. En kan Genendel Kossmann dat opbrengen?”

„Haar verbindingen zijn zeer belangrijk. In Hamburg, in Altona, in Frankfort, in Cleef, zelfs in Wenen... overal in Europa kan de dochter van Elia Kossmann terecht en is haar krediet onbeperkt.”

„Twee miljoen thaler,” peinsde Reinier Vinck hardop, „wat moet hij daarmee doen... en is hij goed voor twee miljoen?”

„Genendel Kossmann informeert.”

„Bij wie?”

„Hij gaf referenties in Parijs, Venetië en Kopenhagen. Hij wil de lening opnemen in Marseille. Het is nogal gecompliceerd.”

„Ja, ja... en welke dekking heeft hij aangeboden... tenminste als u mijn vragen niet te onbescheiden vindt.”

„Nee, integendeel. Misschien kunt u ons op uw beurt informaties geven over deze man, die hier in Amsterdam zijn zaken doet.”

„Ik kan u slechts dit zeggen. Indien u twee miljoen thaler kunt opbrengen, leen ze dan aan de Admiraliteiten en de Directeuren van Bewapening van deze Unie... en niet aan een Engelse agent, mijnheer Krumbach.”

Verbaasd stond Isaï stil. Reinier Vinck knikte een paar maal heftig en zei:

„Ja... zó is de zaak. Laat Genendel Kossmann nu beslissen of zij geld leent aan Engeland, dat zijn joden het land heeft uitgejaagd of aan de Unie, waar uw leven en uw brood zijn gewaarborgd. Kom, we zijn bij 'De Lenteblom’. Geen woord meer daarover, de muren hebben dikwijls oren.”

Zij traden binnen en dronken op de gedane transactie, staande voor de toog. Spraken genoeglijk met alleman, want Reinier Vinck introduceerde hem links en rechts bij de kooplieden en reders van Amsterdam. Toen Isaï afscheid had genomen, wendde Reinier Vinck zich tot de waardin, die snel een paar schuldjes optekende in haar journaal, dat nog steeds als een waakhond achter de houten tralies van het schrijfboekje lag.

„En Anna, hoe reilt en zeilt het hier?”

142