De Soete Bazinne

De blonde vrouw lacht, wiegt het hoofd in cadans. Nog even... nog heel even... genoeg... dat rapport moet weg... dat vervloekte rapport moet weg, anders verhongeren ze in Toscane... Ach kom, Jokel Hirsch, een mens verhongert niet zo gauw, een mens is vindingrijk... kom, ophouden, het is genoeg... nu de coda... tjomtjom!!

Hij boog wat uit het venster, nog eens en nog eens, als een muzikant, die dankt voor applaus, maar de vrouw klapte niet in haar handen, wierp hem met beide handen een denkbeeldige kus toe, griste haar kleed te zamen en sloot het venster. Nog even zag hij haar kijken, het hoofd wat terzij gebogen, lokkend... en toen niets meer. Slechts een venster, grimmig gesloten.

Hij legde zijn viool behoedzaam in de kist en voordat hij het deksel sloot, streelde hij het instrument. Toen nam hij plaats aan de balpoot-tafel en schreef zijn rapport aan Jokel Hirsch.

Kort voor het avondbrood kwam hij in de woonkamer. Reize zat dicht bij het vuur, ze keek niet op, wat hem verwonderde. Altijd als hij binnenkwam, stond zij op om hem stralend te verwelkomen, ook wanneer hij slechts voor een half uurtje afwezig was geweest. Isaï nam tegenover haar plaats, hield zijn handen naar het vuur. Dat deed hij altijd om haar te plezieren, want zij nodigde iedereen uit om zich te warmen. Dat was een uiting van haar eeuwig protest tegen het klimaat van dit land, waar Chajim haar had heengelokt in plaats van naar Italië.

„Waar is de dokter, tante Reize?” vroeg Isaï om haar stilzwijgen te breken.

„Weet ik niet,” antwoordde zij stug en keek hem niet aan.

„Komt hij niet voor het avondbrood?” vroeg hij weer.

„Ja... hij zal niet voor het avondbrood komen, Chajim Todelche en geen avondbrood!! ”

„Is hij al thuis?”

-Nee.”

„Wat bent u kort, tante Reize. Is er iets?”

„Iets? Iets?... Noem je dat iets?... Ja, er is iets, maar dat iets noem ik geen iets!”

„Hoe kan iets anders heten dan iets, tante Reize?” lachte Isaï en keek haar vrolijk aan.

„Ja, kijk maar en spot maar met een bedroefde vrouw! Toe maar, maak het nog maar erger! ”

132