De Soete Bazinne

want Reize was niet zuinig met brandstof. Turf, die stinkende smeulende aardkluit, beschouwde zij als een persoonlijke vijand. Turven waren jodenhaters, die lieten een jiddisje vrouw verkleumen, die kwamen niet meer in huis. En het was eens gebeurd, toen een zwoegende turfdrager zijn bestelling ergens binnendroeg, dat zij in het voorbijgaan een verloren turf venijnig in de goot had geschopt.

Isaï nam plaats aan de tafel bij het glas in lood venster, keek peinzend naar buiten over de kleine kale en verstorven binnenplaatsen, waarvan stukjes zich koesterden in de late winterzon. Ook keek hij naar de achtergeveltjes van de overzij. Keurig schoon, goed in de verf, maar klein en wat benepen. Alles was hier klein in Holland, helder, knus, bedrijvig... maar klein. Heel anders thuis in Lotharingen. In de steden forse huizen, grote tuinen met complete boomgaarden, wel slecht onderhouden en alles was goor in vergelijking met hier. Kijk, daar begon er weer een te kloppen... een Perzisch kleed werd over het kozijn gehangen... kijk, kijk, die blonde, met wat een felheid ging zij met haar klopper tekeer op dat arme kleed... och, och... die tere Bochhara... dat moet je niet doen, vrouw... een Perzisch kleedje moet je borstelen! Hij stond op, wat geërgerd opende hij het venster. De blonde vrouw keek op, glimlachte naar hem. Onwillekeurig lachte hij terug. Die Hollandse vrouwen waren mooi, vooral haar ogen en haar huid. Toen riep hij haar toe, dat zij niet kloppen maar borstelen moest. Ze lachte weer, stopte haar wijsvingers in de oren, schudde neen en beduidde toen met gespreide armen dat zij hem niet verstond. Ook Isaï voerde nu zijn pantomime op om haar te tonen, dat zij borstelen moest in plaats van kloppen. In een ommezien hadden zij de grootste pret om hun gebarenspel. De vrouw pakte het kleed, vouwde het op en bracht het in de kamer. Daarna kwam zij terug bij het venster, hing een ander wat kleiner kleed uit, boog zich wat voorover, wees op Isaï en maakte het gebaar van vioolspelen. Verbaasd keek hij haar aan, was zijn spel zo ver te horen?... Ja... toch, soms liet hij het raam op een kiertje om Reize’s broeikas te luchten.

Isaï pakte snel zijn viool, toonde die aan de blonde vrouw en maakte een vragend gebaar. Zij knikte gretig, leunde toen met gevouwen armen op het kozijn in afwachting van zijn spel. Terwijl hij zijn instrument stemde, beschouwde hij haar... hoe de namiddagzon haar blonde haren in vlam zette. Een knappe vrouw, met een ovaal gezicht en een warme rode mond. Haar ogen waren licht genepen tegen het zonlicht. Waren zij blauw of grijs? Wie was zij? De joffer of de huismeid?

130