De Soete Bazinne

goudgele Jerezwijn, klapte ongeduldig in haar handen bovenaan de keukentrap, omdat Dirckje Swaen niet rap genoeg was met de warme wildpastei. Reinier Vinck glunderde... die felle mooie Anna, zij wist wel hoe ze hem vangen kon... Jerez en wildpastei, zijn lievelings-combinatie. Toen zat ze bij hem, keek glimlachend hoe hij at en dronk. En vertelde:

„Had u moeten zien, koopman Vinck... hij kwam binnen een dag na die Bergense reis, helemaal veranderd. Je kon niet geloven, dat hij de ouwe afgeleefde kerel was geweest, die daar boven in zijn bed in zijn vuil lag te wentelen... bah, ik word nog misselijk als ik er aan terugdenk. Nou daar staat ie, dik en fors en gebruind... komt ie machtig naar binnen als een grootkoopman, breeduit aan zijn tafel... daar in die hoek, weet u wel. Nou, en gebiedend op tafel kloppen! Middagmaal, waardin!! Met dit en met dat!! We hebben hem zo goed mogelijk bediend... hij moest ervan boeren, koopman Vinck... we keken ervan op en we zijn hier toch wel iets gewend. Nou. Kom, drinkt u nou eerst, u bent mijn gast... nou, koopman, na het eten ging hij er onbeschoft bij zitten, zo, weet u wel, één been op de bank en op de tafel trommelen... Waardin! Kom hier, een woordje! Ik naar hem toe, toch wel een beetje klein, beken ik eerlijk... nou... zegt ie... Ik heb besloten, zegt ie, om tegen je te procederen en de koop ongedaan te maken. Ik protesteer, ik heb toch altijd de termijnen betaald... kan me niet schelen, zegt ie, ik was niet goed bij mijn hoofd en daar heb jij misbruik van gemaakt. Maar, zegt ie, ik wil je een kans geven omdat je me toch ook goed verzorgd hebt... als je me ineens afbetaalt, laten we zeggen morgen, dan is de kous af. O koopman, dat gezicht van hem, die vuile ogen... hij vrat me haast op, die duivel, omdat ie wist, dat ik het niet klaren kon... Ineens afbetalen waarvoor ik nog bijna vijf jaar de tijd had. Ik onderdanig kijken... zó, met mijn handen in m’n schoot. Ja, ja, Ysbrandt de Graef, dat is de nekslag voor me!! Hij lachen en maar drinken en op tafel bonzen van plezier en maar roepen naar de meiden... er komt weer een waard in 'De Lenteblom’. Wil je nog wat na eten, Ysbrandt de Graef, vraag ik. Ja, zegt ie, heb je iets bijzonders? Ja, waard, iets heel bijzonders! ”

Anna Swaerdemaeckers boog zich voorover, strekte haar armen op de tafel, vleide haar hoofd erop en wentelde het van onuitsprekelijk plezier. Reinier Vinck verslikte zich, omdat hij zo lachen moest om deze opgewonden vrouw, die het benauwd had van de pret. Tranen stonden in haar ogen toen zij verder vertelde:

127