De Soete Bazinne

graan te halen! Want als er één schaap over de dam is, volgen er meer... De Straatvaart moest Hollands blijven... Géén Genuezen op Amsterdam!

Nog voor de sluiting verliet Reinier Vinck de Beurs. Allerlei speelde hem nog door het hoofd, maar één gedachtenreeks keerde telkens terug... Deze Isaï Krumbach, deze Moïshe d’Ancona, deze Avrohom Mocatta waren goed geïnformeerd. Genua, Livorno... Jan van Galen met zijn eskader in de Middellandse Zee, die de Engelsen nu ook afschuimden. Berichten over de Engelse bewegingen moest hij hebben... en als het verlangd werd door de Amsterdamse Admiraliteit of Hunne Hoogmogenden voor de Zeezaken, dan óók berichten via deze uitstekende handelsketting naar Italië. Engeland had overal zijn mensen, meestal hoogstaande handelshuizen, die het als een eer beschouwden een deeltje te zijn van een voortreffelijke geheime dienst. De Unie mocht niet achterblijven. Naast de bronnen van de Hoogmogenden in Den Haag, naast die van de Admiraliteiten, moest de dienst van de stad Amsterdam beter en doelmatiger zijn.

Langzaam wandelde hij over de Dam... John Cambell was vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs. Hij kwam alweer ter beurze en deed zaken. Men had hem aanvaard als een Stuart-man, vijandig tegenover het gouvernement van Cromwell. En toch... en toch... die manier van onopvallend kijken... die uitgestreken woordkeus... oppassen, Reinier Vinck... deze man weet dat je van de geheime dienst bent, zo goed als'jij weet, dat John Cambell een aartsspion is. Die Steven Lams-houck... ach... die zal straks wel praten... de Binnenmeester heeft al opdracht voor een verscherpt verhoor. Ellendig is dat die pijnbank, maar het moet... die Franse ketting moet worden opgerold... geen berichten meer via Duinkerken, geen enkele informatie over de nieuwe vloot mag meer uitlekken. Vergeef ons die pijnbank, Heer, maar het is noodzaak!

Hij passeerde 'De Lenteblom’. Anna Swaerdemaeckers rende naar buiten, liep hem achterna. Ze hield hem staande en gaf hem een arm, riep opgewonden: „Koopman Vinck, niet voorbij lopen! Kom even binnen en drink een glas... ik moet u alles vertellen. Kom!”

Haar hele gezicht was één lach, haar ogen schitterden. Hij kon geen weerstand bieden, het was wel goed zo... weg die zorgen, even wat anders, even wat vrolijkheid en een goed glas.

Zij loodste hem naar de grote middentafel, bracht hem een fluit

126