De Soete Bazinne

konvooiers,” antwoordde Reinier Vinck grimmig, „wat wilt u?... De voorraad reikt nauwelijks voor eigen behoefte. Voor haring zult u zeker geen licentie krijgen, want de overheid mag geen onrust onder de bevolking riskeren.”

„Zijn er goederen die u zoekt, koopman Vinck? Ik bedoel, als mijn principalen die zouden kunnen leveren is de overheid hier misschien meer geneigd om uitvoerlicenties te geven,” opperde Isaï Krumbach wat onzeker.

Reinier Vincks antwoord klonk spottend:

„Dan blijft toch altijd nog de moeilijkheid van het vervoer, mijnheer. U wilt toch niet met wagens over land verzenden?”

„Nee,” antwoordde Isaï Krumbach stug, „aan zoiets kinderlijks heb ik niet gedacht. Ik zal aan Avrohom Mocatta schrijven. Misschien kan hij een Genuees schip zenden. Ik zal een vrijgeleide voor hem vragen bij uw Admiraliteit... het is uw vloot die Livorno blokkeert, niet de Engelse.”

Reinier Vinck luisterde opeens met verscherpte aandacht. Onderzoekend gleed zijn blik over het gelaat van Isaï Krumbach. Hij zei effen: „U bent goed geïnformeerd, mijnheer.”

„Niet beter dan iedere andere reisfactor, koopman Vinck. Het is voor u als vrachtvaarders niet prettig, maar als Holland niet meer kan brengen, moeten we het komen halen.”

Isaï Krumbach schikte zijn schoudermantel, hij wilde afscheid nemen, de dag was vermoeiend geweest. Goede zaken waren gedaan, maar zijn voornaamste opdrachten nog niet geslaagd. Hij verlangde naar zijn kamer bij Chajim Todelche, naar wat gezelligheid bij Reize, naar de gratie en de ernst van Genendel. En naar zijn viool. Sinds zijn vertrek uit Metz had hij maar enkele malen gespeeld. Geërgerd keek hij naar zijn handen, zijn vingers zouden wel stijf geworden zijn... en hij haatte opeens Jokel Hirsch en al zijn opdrachten.

Reinier Vinck bekeek hem aandachtig, zag de ergernis op Isaï’s gezicht. Hij dacht hem te begrijpen. Het was niet prettig voor een reisfactor om half Europa door te trekken en niet te slagen. Wat vriendelijker zei hij: „Kom morgen op de Korenbeurs, mijnheer Krumbach, wellicht vinden wij een oplossing.”

Isaï Krumbach lichtte zijn hoed, maakte een korte afscheidsbuiging en antwoordde niet. Hij keerde zich om en verliet met grote stappen de Beurs. Zijn viool... en rust! Van de rest was hij beu. En Reinier Vinck oogde hem na. Dacht maar aan één ding... géén Italiaans schip om hier

125