De Soete Bazinne

„Wie zijn uw opdrachtgevers?”

„Mijn principaal Jokel Hirsch koopt in commissie voor Moïshe d’Ancona in Livorno en Avrohom Mocatta in Genua.”

„Waarmee wilt u betalen?”

„Ik heb wissels op Hamburg, Kopenhagen en Londen. Maar ik kan ook goud uit Metz laten komen, indien u dat verkiest,” antwoordde Isaï Krumbach.

Reinier Vinck dacht na en antwoordde na enkele minuten, ondervragend:

„Wie trekt op Hamburg of Kopenhagen... en wie op Londen?” „Avrohom Mocatta trekt op Hamburg en Kopenhagen. Moïshe d’Ancona op Londen.”

„Hebt _u wissels op Amsterdam?”

„Neen, maar misschien kan ik die kopen, als dat uw betalings-conditie is.”

„Ik zal u graan verkopen, als u met Amsterdams papier betaalt. Maar hoe en wanneer wilt u verschepen?”

„Ik zal proberen schepen te vinden, koopman Vinck.”

„Ik geloof niet, dat u dat lukt. Geen schip vaart nu uit, geen schip vaart thuis. De Engelsen kruisen voor onze zeegaten en onze vloot is er nog niet in geslaagd deze blokkade te breken. Bovendien geloof ik niet, dat u uitvoerlicentie zult krijgen. Holland heeft zijn voedsel nu zelf hard nodig.”

„U hebt genoeg, koopman Vinck. Amsterdam is de stapelplaats van het Oostzeegraan. Als Holland niet meer levert, is er kans op hongersnood in Italië.”

„Dat is jammer, maar wat het zwaarste is, weegt ook het zwaarst. De moederhandel op de Oostzee ligt stil, al maanden is er geen nieuwe aanvoer.”

Isaï Krumbach fronste de wenkbrauwen, beet nerveus op zijn lippen en keek af en toe naar de hemel. Hij dacht aan de ongemakkelijke Jokel Hirsch, die het hem hoogst kwalijk zou nemen als hij de orders van d’Ancona en Mocatta niet kon onderbrengen en daardoor zijn forse commissie zou verspelen. De reisfactor keek wat benauwd naar Reinier Vinck toen hij vroeg:

„En haring? Ik heb ook orders voor haring... dat is daar in de roomse landen het goedkope volksvoedsel voor de vastendagen.”

„Ook haring zal men niet afgeven. Kijk eens, jongeman, onze haringbuizen werden in de afgelopen zomer door de Britten gekaapt mét de

124