De Soete Bazinne

ernstige mannen, of die kop, ja die Russische koopman met zijn gegroefde gezicht... en daar die sprankelende Levantijn met zijn spierwitte tanden... of daar, die zware Teut met zijn bierbuik en uitbundige bonttabberd... of daar, die schrale man... een vreemd gezicht, een Pools jodengezicht. Ja, hij herinnerde zich een synagoge in Polen... waar was dat ook weer, o ja, bij Riga... met dat vreemde mystieke licht en die baardige prevelende mannen, die door hem heen keken. De wil van zijn vader was onverzettelijk geweest. Geen schilder mocht hij worden, koopman en reder, dat was in de ogen van de oude heer het begin en het einde van de wereld. Al die anderen waren nietsnutten en uitvreters. En hij, Reinier, had gebogen. Wat kan een jongeman toch laf zijn.

Hij sloot de ogen, leunde tegen de pilaar, zijn schoudermantel zorgvuldig dicht. Hij had het koud. Hij stond zo een tijdje en vele herinneringen trokken in bonte optocht aan hem voorbij. Eerbiedig tikte iemand op zijn schouder en toen hij de ogen opende, keek hij in het gezicht van Eliazer Pluym.

„Voelt u zich niet wel, Reinier Vinck?” vroeg deze bezorgd.

„Ik?... Integendeel, ik voel me uitstekend, maar weet u, koopman Pluym, het heeft soms bekoring om midden in het bruisende leven te staan met gesloten ogen en zich dan te bezinnen. Ik kan u dat aanbevelen.”

„Dan bied ik u mijn verontschuldigingen aan voor deze stoornis.”

Eliazer Pluym wenkte met zijn hand naar Isaï Krumbach. Toen deze naderbij gekomen was, vervolgde hij:

„Deze reisfactor, Isaï Krumbach, van het joodse huis Jokel Hirsch uit Metz heeft mij verzocht hem bij u te introduceren. Zijn firma is bona fide en zeer kapitaalkrachtig. Wilt u hem te woord staan?”

„Wel natuurlijk, koopman Pluym. Mijn dank voor uw informatie.” Eliazer Pluym nam zijn hoed af en wandelde weg.

„Wat kan ik voor u doen, mijnheer Krumbach?” vroeg Reinier Vinck in het Duits.

„Men heeft mij verteld dat u een der grootste graankopers van Amsterdam is. Ik weet dat hier geen granen worden verhandeld, daarom verzoek ik u mij morgen op de Korenbeurs te woord te willen staan.”

„Zo formeel hoeft dat niet. U kunt me hier wel zeggen wat u wenst." „Ik heb opdracht graan te kopen. Ik ben op de hoogte van uw huidige moeilijkheden, maar wil toch een poging wagen. Hebt u Pools graan af te geven voor Italië?”

123