De Soete Bazinne

voorhuis proestte de Schout het uit, om Siebe Montanus, om Ysbrandt de Graef, om Pieter Ravesteyn, die zich met een dronken kop had laten ronselen voor de vloot.

Beheerst opgewonden snelden de kooplieden naar de Beurs. Berichten waren ontvangen, dat de Engelsen door Tromp bij de Singels waren verslagen. Voorbarig optimistisch, naar hun aard, begonnen zij te handelen. De schaarse voorraden gingen op papier in grillige volgorde van hand tot hand, zodat aan het einde van de beurs sommige kooplieden goederen, die nog in hun pakhuizen lagen tegen veel hogere prijs hadden teruggekocht. Ook bleek dat enkele produkten niet zo schaars waren, want telkens kwam er een nu werkelijk allerlaatste partij op de markt.

Ook Isaï Krumbach was ter beurze gekomen. Nieuwsgierig werd de Lotharinger benaderd. Men vroeg naar zijn offerten. Hij bood in commissie aan angorawol, opium, rozijnen, fijne wollen stoffen van de Griekse eilanden, chagrijnleder, sponzen en kameelhaar, buffelhuiden, hars en Perzische tapijten. Men kocht vlot, de zee werd weer vrij! Tromp had toch gewonnen?! Tegenofferten kwamen los in specerijen, Leids laken, verf, Dantziger staal, Zweeds glas, walrustanden en suiker.

Reinier Vinck stond bij zijn pilaar. Van die plaats had hij een goed overzicht. Hij was graag op de Beurs, die beheerste drukte, die kleurige kleding van al de nationaliteiten was een plezier voor de ogen. Die inval van winters zonlicht op het binnenhof, dat schemerdonker met de vage figuren onder de bogen, het was buitengewoon schilderachtig. Hoe vreemd was het leven... Daar stond hij, Reinier Vinck, groot koopman en reder van Amsterdam, geheime commissaris voor de inlichtingendienst van Mijne Heren van de Gerechte, getrouwd met Geertruid van Nes, kinderloos... kinderloos... misschien daarom iets zoekend in het leven, wellicht daarom geheime rakker in plaats van schilder. Ze hadden het arm die schilders, verkochten hun werk voor een paar gulden, maakten steeds weer nieuw voor al die poorters en boeren, stonden er mee op de markt, zoals de kramers met aarde- en tenewerk. En dan die chicanes van de opdrachtgevers... een jaar of wat geleden was die Rembrandt van Rhijn uitgekreten voor een prul en zijn werk door de schutters afgekeurd. En Frans Hals, Jan Steen, Fabritius en Terborch... knap werk... heerlijk werk, maar dit kramers-volk kocht schilderijen per vierkante el. Nee, ook dat had zijn keerzij. Goed... goed, maar die kleuren, dat licht, die groepen lachende of

122