De Soete Bazinne

„De waardin van 'De Lenteblom’ heeft hem ineens afbetaald en hem tegen de volgende week de huur opgezegd. Dat was nou zijn Sinterklaas. U zult het bijna niet willen geloven, mijnheer de Schout, maar hij jammerde steeds weer: „Da’s nou mijn Sinterklaas.” Maar misschien is het beter zo. De provoost van het Spinhuis moet hem maar een vergunning geven, dan kan hij zelf een herberg openen. 'De Lenteblom' met zijn voorname gasten was toch ongeschikt als ronselcentrum.”

De Schout knikte goedkeurend en antwoordde:

„Genoeg hierover, Pieter Ravesteyn, wij hebben ons werk gedaan, de rest is voor de heer secretaris van de Admiraliteit. Wat is er verder nog?”

Na het verslag van de substituut wandelde de Schout naar huis en overdacht de situatie.

Het was dus te laat. De waardin was hem voor geweest en had een lening bij Reinier Vinck opgenomen om Ysbrandt de Graef ineens af te betalen. Zij was daardoor veel onafhankelijker geworden, dus veel moeilijker te hanteren. De pressie van de provoost was nu overbodig... des te beter. Ysbrandt de Graef werd nu belangrijk voor de justitie. In zijn kroeg zou allerhande volk komen. Hij moest nog meer ingesponnen worden, moest in dienst komen van Reinier Vinck... aha. En de kosten... tja... die waren voor de Admiraliteit. Siebe Montanus moest hem maar rijkelijk belonen voor zijn diensten als opperronselaar, dan hoefde Reinier Vinck niet veel meer bij te passen. Uitstekende gedachte. .. De Admiraliteit zou straks zwemmen in het buitgeld, maar de geheime kas van de Schout zou als altijd armetierig blijven. Dat had men te verwachten van zuinige Burgemeesteren en van de snuffelende pingelende Thesaurieren, die alles voor niets zouden willen. Wacht maar, Thesaurieren, ook die rekening van de substituut van gisteravond... nee... nee... Thesaurieren, eerlijk is eerlijk, die moet de Admiraliteit betalen. Zijn ze dol, voor hen iets opknappen en dan nog de kosten betalen ook... geen kwestie van... we smijten niet met de cijns van de poorters!

Een honderd meter van zijn woning ontmoette de Schout de secretaris van de Admiraliteit, die in zijn buurt woonde. Siebe Montanus lichtte zijn hoed en reikte de Schout de hand.

„Namens de Admiraliteit betuig ik u onze dank voor uw bemoeienis met Ysbrandt de Graef, mijnheer de Schout.”

„Geen dank. Ik heb van de substituut Ravesteyn vernomen, dat die man zich gisteravond nog gemeld heeft, mijnheer de secretaris.”

120