De Soete Bazinne

„Siebe Montanus kan voor mijn part barsten. Geen poot verzet ik voor hem. Eens heeft hij geroepen, dat een ouwe waard zijn smoel moest houen."

„Je ronselt niet voor Siebe Montanus, maar voor de Republiek.”

„Ook de Republiek kan de pest krijgen. Mijn buitgeld wordt betwist. Ik ga hier weg. Als ik geen schip kan krijgen, dan lopen!” „Waarheen?”

„Kan me niet verdomme. Waar ik aanspoel is goed. Ik heb poen, overal kan ik leven... overal is brood...overal zijn wijven. De hele rotzooi hier kan mij gestolen worden.”

De oude waard wond zich op. Even trommelde hij met zijn vingers op het tafelblad. Toen sprong hij op, zijn stoel viel kletterend achterover. Met een vervaarlijke klap sloeg hij de broodkorf van tafel. Beheerst rees de onderschout op, wierp een handvol geld op tafel en riep:

„Kom mee, bootsman. De frisse lucht in. Niks beter tegen de woede dan kouwe lucht. Ik ken dat...”

Ysbrandt de Graef greep hoed en mantel, liep met vervaarlijke stappen de herberg uit. De onderschout volgde. De kastelein en een paar gasten keken elkander veelbetekenend aan. Eén zei:

„Vroeg of laat..., maar voor de bijl was ie bestemd.”

Buiten liepen de waard en de onderschout zwijgend voort in de koude wind en de naderende schemer.

De volgende morgen bracht Pieter Ravesteyn verslag uit bij de Schout. Het was gelukt, ’s avonds nog had hij Ysbrandt de Graef naar de Admiraliteit gebracht om met Siebe Montanus te onderhandelen. Maar de oude waard was toen al knap dronken en hij, de onderschout, was ook niet meer helemaal brandschoon. Maar dat gaat zo als iemand zijn leed wil verdrinken en een stevig glas verdragen kan. Gelukkig dat hij, Pieter Ravesteyn, zijn mannetje stond. Geamuseerd keek de Schout naar zijn substituut, hij zag er nogal katterig uit en hij herkauwde ongegeneerd een vuile smaak in zijn mond, zodat zijn beslagen tong telkens zichtbaar werd.

„Welk leed hebt u hem op stadskosten helpen verdrinken?” vroeg de Schout.

Pieter Ravesteyn keek verheugd, dat borreltje was dus voor de Heren. Een prettige mededeling, want de zuinige onderschout had er sinds het opstaan over lopen piekeren.

119