De Soete Bazinne

„Heb ik gehoord.”

„Heeft de schipper brieven afgegeven in Bergen?”

„Van wie... aan wie?”

„Weet ik niet. Er was een tas vol, misschien van alle kooplieden van Amsterdam.”

De onderschout bemerkte, dat de toon van Ysbrandt grimmig werd. Een goed teken.

„Je weet wat ik graag wil weten, De Graef?”

„Ja... maar ik kan u niet helpen. Ik ben maar een bootsman.”

Zij zwegen en tuurden over het IJ. Aten langzaam brood en worst en dronken. Toen korf en schaal leeggegeten waren, stak de onderschout zijn hand op, de kastelein bracht onmiddellijk nieuw. Weer aten zij en de onderschout keek telkens verstolen naar de oude bootsman. Ysbrandt de Graef zag er gezond en verweerd uit, was dikker geworden. Hij was wel oud, maar stoer en er was geen spoor meer van de zieke klagende oude waard van 'De Lenteblom’.

„Genezen?” vroeg de onderschout vriendelijk.

„Ja.”

„Allemaal weer in orde met de poeperij?”

„Als een vogel, mijnheer de onderschout, als een vogel,” antwoordde Ysbrandt de Graef met kennelijk genoegen, „die jodendokter had het bij het goeie eind. Nou zal ik hem betalen... en de schade aan zijn kapotte ruiten ook.”

„Die heeft de overheid al vergoed. Herinner je je ons laatste gesprek?”

Ysbrandt de Graef greep fel zijn kroes en nam een forse slok om zijn onrust te verbergen.

„De Heren van het Zeegerecht overwegen om die oude zaak te seponeren.”

„En de prijs daarvan?”

Toen keken zij elkander vierkant aan. Voor het eerst sinds Pieter Ravesteyn aan de tafel had plaats genomen. Zij glimlachten... zij hadden elkander begrepen. Nogmaals dronken zij en tuurden weer over het IJ, want zij vonden het beter elkander niet meer aan te kijken. „Siebe Montanus heeft volk nodig. Straks... duizenden,” zei de onderschout. „Krijgen we de schepen niet bemand, dan leven wij voortaan bij de genade van de Brit.”

118