De Soete Bazinne

door de vurige hitte van de smeltkroezen. Dag en nacht werd er gezwoegd door al dat volk van Amsterdam, van Rotterdam, van Hoorn en Middelburg en Zierikzee. Tot laat in de nacht werkten de schrijvers van de Admiraliteiten. Zoek die ouwe zeeschuimer... Hij moet een net van ronselaars leggen over deze stad, over deze Republiek.

En toen zijn drift en de broeierige gedachten geweken waren en hij zich weer de oude voelde, stond hij in het deurgat van de Stadsherberg aan het IJ. Zag Ysbrandt de Graef op zijn vaste plaats bij het venster zitten.

De onderschout schoof tegenover hem aan. Langzaam wendde Ysbrandt de Graef zijn gezicht naar hem toe, nam een stuk brood uit een rieten korf, verkruimelde het tussen zijn vingers en stak wat stukjes in de mond. Daarna nam hij een slok warm bier, besmeerde een paar schijven grove worst met veel mosterd, naar zeemansmanier, en schrokte ze op. Toen schoof hij de broodkorf en de worst naar de onderschout toe. Ook Pieter Ravesteyn nam een homp brood en schijven worst met veel mosterd, want hij kon alles zijn. Varensgast met de varensgasten, Heer met de Heren.

Hij wenkte de kastelein, die gedienstig zijn bestelling kwam opnemen.

„Warm bier.” Het waren de eerste woorden, die vielen.

Toen de onderschout gedronken had, vroeg hij:

„Goeie reis gehad, bootsman?”

„Ja...”

„Waarheen?”

„Bergen... in Noorwegen.”

„Geen last gehad?”

„Waarmee?”

„We zijn in oorlog, misschien weet je dat nog.”

„Geen Brit gezien, langs de kust gekropen.”

„Wat verdiend?”

„Daar ging het niet om. Bootsmansgage, meer niet.”

„Welk schip en welke lading?”

„De 'Moorriaen’ van Steven Lamshouck. Hebben stokvis meegebracht voor de Admiraliteit.”

Een ondeelbaar ogenblik aarzelde de hand van de onderschout toen hij een schijf worst wilde nemen, want de naam van Steven Lamshouck was gevallen. Toen zocht hij een dikke plak en tastte toe. Daarna dronk hij weer en vervolgde:

117