De Soete Bazinne

zou Reinier Vinck verzoeken om Anna Swaerdemaeckers die lening niet te verstrekken... Ysbrandt de Graef moest nu nog niet worden uitgekocht. Een mismoedige ouwe man, zonder vertrouwd dak boven zijn hoofd, dat was niet goed, dat zou hem onbruikbaar maken voor Siebe Montanus... Nee, dat nog maar niet, de waardin van 'De Lente-blom’ moest nog maar een tijdje haar contract nakomen en niet de gelegenheid krijgen om de waard op stel en sprong het huis uit te zetten. Een vreemd contract overigens, een herberg verkopen op afbetaling met het beding van levenslange verpleging, tenzij de nieuwe waardin in staat zou zijn het restbedrag ineens af te lossen. En dan nog het recht om bij het missen van één termijn de verkoop als ongedaan te beschouwen met verbeurte van het reeds betaalde. Vreemd en onfatsoenlijk, die notaris had dat zo niet mogen beschrijven. Hij zou de President-Schepen dat eens vertellen, maar de Schepenbank kon eigener beweging niet ingrijpen als er geen klacht werd ingediend. Tja... die waardin was wel erg begerig om op te klimmen. Maar flink was ze! Geen termijn gemist, ondanks de slechte tijden en tegenslagen. Tegenslagen! ... ja... die avond toen men de boel kort en klein had geslagen, toen was ze in de put geweest, maar Ysbrandt de Graef had op tijd zijn termijn ontvangen. Die Ysbrandt... hij had de rel aangevuurd, had men verteld. Waarom? Ha... juist, dat was z’n kans geweest... toen had Anna Swaerdemaeckers kapot moeten gaan... die duivel... dat flinke wijf. Jammer, dat ze steeds bleef weigeren om geheime rakker te worden... maar alle respect, een vrouw met ruggegraat. Had Reinier Vinck hem nu maar vooruit geraadpleegd over die lening, dan had een beding gemaakt kunnen worden, dat zij uit dankbaarheid de post van geheime rakker op zich moest nemen. Gemiste kans... Tja... zo gaat het in het leven. Maar een beetje wachten met die lening kon geen kwaad... En een beetje pressie van die ouwe zeerover ook niet... als het vast zou lopen, kon Reinier Vinck onmiddellijk bijspringen en dan nog maar eens proberen of haar dankbaarheid niet sterker was dan haar principe. Tja... en een klein beetje moeilijkheden maken met haar vergunningen kon nu ook geen kwaad. De provoost van het Spinhuis zou hij een aanwijzing geven, voordat Anna Swaerdemaeckers straks haar driemaandelijkse permissie kwam verlengen en betalen... vervelend dat de Regenten van het Spinhuis zo op de duiten waren... ze zouden wel tegenspartelen. De vergunning weigeren kon eigenlijk niet, nu ze zo trouw betaalde en haar poorterscedel altijd toonde. Maar misschien kon de provoost een beetje moeilijk doen, en dan maar

113