De Soete Bazinne

„Ja... Reinier Vinck. Wij mogen aannemen, dat het de brief was uit de ponjet van die Franse komediant. Pieter Ravesteyn heeft het onderzocht, de brief past precies in het geheime zakje.”

„En wanneer hebt u die toneelspeler gevangengenomen?”

„Gisteravond, direct na de laatste voorstelling. De President-Schepen verlangt zijn verhoor binnen vier dagen. Hij is uiterst nauwkeurig, die President-Schepen, ik zal nog de grootste moeite hebben de gevonden brief als bewijs tegen die komediant aanvaard te zien. Een onkreukbare rechter is soms lastig.”

„Toch is een vrijgelaten schuldige beter dan een onschuldig gehangene,” zei Reinier Vinck een beetje effen.

„Ja, ja. Ik weet, dat Amsterdam als wereldstad dubbel voorzichtig moet zijn met zijn rechtspraak. Daarop behoeft u mij niet te wijzen, koopman,” antwoordde de Schout kregel.

„Jammer, dat ik niet getuigen kan. U kunt de President-Schepen toch in het geheim vertellen, dat ik de brief in de mouwopslag voelde, toen ik die dronken toneelspeler weer op zijn plaats drukte?” opperde koopman Vinck.

„Nee... nee, u moet geheim justitieman blijven. Het is van het grootste belang, dat niemand u als zodanig kent. Niemand, geen onderschout, geen dienaar. Burgemeesteren en Schepenen weten, dat we een geheime dienst hebben, daarvoor stellen zij geld ter beschikking. Maar wie van de geheime dienst zijn... dat is het officie van de Schout.” De laatste woorden zei hij grimmig en trots.

Reinier Vinck tuurde weer in de vlammen, at langzaam een stukje kaas. „Is Pieter Ravesteyn gezond na die vechtpartij in het water?” vroeg hij.

„Ja... die is van ijzer.”

„’t Is goed gedaan, geloof ik.”

„Inderdaad, ’t was goed. Pieter Ravesteyn is een uitstekende substituut. Als hij de vrouwen maar eens kon afzweren! Maar goed... direct na uw bericht, dat die Fransman bij Steven Lamshouck was binnengestapt, heb ik opdracht gegeven, die man te schaduwen. Gistermorgen is Steven Lamshouck een herberg van de parlevinkers in de Haarlemmerhouttuinen binnengestapt en huurde een boot om hem ’s avonds van de Haringpakkerstoren naar een Hamburgs schip te roeien. Pieter Ravesteyn is met de Waterschout op de loer gaan liggen en zij onderschepten hem midden op het IJ. Hij gaf zich niet zo maar over en de substituten kregen geen kans over te springen, want telkens stietten

102