Isaäc de Fuentes

‘Begrave, meester, is dat niet ’t zelfde?’

‘Ik verbrand niet en ik begraaf niet. Ik geef het terug, omdat er niemand is die het ontvange v .’

‘Ken ik inkomme. Mag ik leze wat er in dat boekie staat?’

‘As je d’r op staat, mot ik buige. Maar ik zou het verschrikkelijk vinde as je ’t dee.’

‘Luister, reder Van der Toorn. Ik ben een oud man met een hoop rottigheid in me leve, achter me. Eentje die nou leeft met de dooie. Je zal ’t niet gelove, al die dooie leve voor me. want ik ken je haast allemaal d’r geschiedenis vertelle. Die heb ik zo gehoord van de familie en de kennisse, die bijtijde hier es wat bloeme brenge. En bij stukkies en beetjes ben ik zo de hele ver-hale te wete gekomme. Je ken an mijn wel zegge, wat er gebeurd is, name hoef je niet te noeme. Name bestaan d’r hier niet meer. Of ze eigenlijk ooit van betekenis zijn geweest.’

Vreemd kijkt Geert op, onderzoekt het gezicht van de oude wijsgeer.

‘Goed, ik zal je vertelle. Zonder naam.’

Hij vertelde de geschiedenis van Treesje en Eli en Willem en Jozef. De doodgraver keek onafgebroken naar Geert, nauwlettend luisterend.

‘En nou wil jij dat boekie meegeve in d’r graf?’

‘Ja,’ zegt Geert zacht, ‘ja, en dat tassie mot je geve an de eerste man die an d’r graf zal komme.’

‘Tja,’ zei de doodgraver, ‘as ik ’t doe ben ik strafbaar. Dat van dat boekie bedoel ik.’

‘Het blijft tussen ons.’

‘Weet ik, weet ik. Ik heb met d’r te doen. D’r iigge hier niet zoveel met zo een leed. Je heb d’r goed angedaan mijn alles te vertelle. Nou ken ik eens met d’r prate as ik mijn ronde doe en d’r es trooste en d’r vertelle hoe ’t met d’r man gaat. Of met die andere man as die ooit komme zou. Ze zal ’t goed bijmehebbe, dat kind.’

Nu keek Geert vreemd naar de ogen van de doodgraver. Die glimlachte:

‘Me benne gelijk, meester. Twee gekke. Maar luister. Je heb geluk, het graf heb nog geen steen. Geef mijn dat boekie, ’t komt d’r in.’

Geert gaf het boekje.

‘Je kijkt d'r niet in?’

317