Isaäc de Fuentes

‘Waarom trad Uw broer uit?’

‘Dat gaat U niet aan.’

‘Inderdaad gaat ’t mijn niet an. Maar ik heb op me genome om de zake van de Fuentes te regele. En ik zal ze regele. Wanneer Uw moeder niet in staat is me te woord te staan, mot ik me wende tot de tweede firmant, die voortvluchtig is. Gegroet, juffrouw Davidson. Ik zal em zoeken.’

Geert opent de deur, maar dan zegt Susanne:

‘Waarom vroeg U mij, hetgeen U reeds wist?’

Geert draait zich om. Hij kijkt in een paar angstige ogen, in vreemd contrast tot een beheerst gezicht.

‘Wat wist ik, juffrouw Davidson?’

‘U weet waarom Jozef op reis is gegaan. Want U sprak van voortvluchtig. U weet ook dat hij nooit zal terugkeren.’

‘Hoe zou ik dat wcte?’

‘Waarom legt U een doodzieke vrouw en een in zaken onervaren dochter het vuur zo na aan de schenen? Zijn wij in Uw ogen dan geen rijpe vruchten?’

Een golf stijgt op in Geert van der Toorn. Als een hevige rilling snelt de drift omhoog, van de hielen tot in het achterhoofd. De reder omvat met zijn sterke handen de leuning van de stoel, waarachter hij nu weer staat. Tegenover Susanne. Dan bonken zijn vuisten hevig de bovenkant en de pijn brengt hem weer enigszins tot zichzelve.

‘Goed dan, goed dan, dan zult U weten waarom Uw broer is uitgeknepen. Dan zult U hore waarom ik em zal jage as schadelijk roofwild.’

In zijn opwinding heeft hij ’t kleine gedichtenboekje uit zijn binnenzak gegrabbeld. Maar nu hij het in zijn handen voelt, verebt zijn drift. Haast meewarig schudt hij het gebogen hoofd en wil het boekje ongemerkt en stuntelig weer weg stoppen. ‘Lees, mijnheer. Uw woorden zult U waarmaken. Lees. Lees.’ Zij stampvoet nu en Geert kijkt haar aan, somber, dreigend. Dan bladert hij met nerveuze vingers tot de achterste bladzijde en zonder nog één woord overhandigt hij Treesjes verzenbundeltje. En wacht, met felle ogen en zenuwtrekken om de mond. Susanne Davidson leest. Onbewogen.

Recht op, met vastgesloten, mooie mond. Zij klapt het boekje dicht, geeft het zwijgend terug. Dan bukt zij zich over de schrijftafel, drukt op een verborgen veer en de verbaasde Geert ziet een

312